Mój synek Bysiek

Dzień Babci i Dziadzia

2012-01-24T16:13:00.001+01:00

No i co?

Miało być systematycznie i częściej i jak zwykle wyszło nie tak jak planowałam.

Ale to na pewno się zmieni .

W każdym bądź razie muszę w to uwierzyć, bo inaczej wiecznie będę się ociągała z pisaniem.

Ostatnio w przedszkolu był Dzień Babci i Dziadzia.

Zastanawiałam się czy iść zobaczyć moje dziecko występujące, czy lepiej postawić na jego samodzielność i pozwolić mu się wykazać bez wiecznie obecnej matki, ale ponieważ trzeba było dowieźć na miejsce jedną babcię, to sytuacja się rozwiązała sama.

Byłam, ale..... niestety żałuję, że byłam. I sama nie wiem, czy mnie ostatnio dołuje wszystko co Byśka dotyczy, czy tylko nastrój miewam jakiś taki do niczego.

Moje dziecię na występie kompletnie nic nie mówiło, nic nie śpiewało, i tylko trochę udawało że tańczy.

Wyglądało to dość niemrawo, ale muszę przyznać, że poza może dwoma dziewczynkami które ciągnęły cały występ prawie same, cała grupa wypadła nieszczególnie. Tak więc Bysiek jakoś tam bardzo znowu nie odstawał od reszty, ale dla mnie było to okropne. Tańczył w parze z innym chłopcem niepełnosprawnym, który trochę Byśkiem tarmosił, wyciągał go na środek i wciąż panie musiały ich ustawiać na nowo.

Odniosłam wrażenie, że został ustawiony z boku, tak po prostu żeby nie przeszkadzał. Nawet pisać mi się o tym nie chce....

Ale zdjęcia są i pokażę, bo na zdjęciach na szczęście nie widać tej niemrawości i moich wylanych łez...

A to już po drodze z przedszkola... Bysiek musiał udowodnić, że potrafi chodzić po śniegu

Pozdrowienia Kochani.

Decyzja

2012-01-05T21:00:00.000+01:00

Żeby nie było, że już na początku nowego roku mam zaległości...... więc piszę

I żebym się za bardzo nie zagmatwała to będę pisała na bieżąco, a jak weny mi braknie a czas pozostanie, to wrócę do tego co było a co jest na tyle istotne, że warto o tym pisać.

We wtorek 3 stycznia byliśmy w Poznaniu.

Drugi raz w życiu byłam w Poznaniu, ale ten pierwszy raz to było dawno temu i choć wtedy byłam na rynku i miałam szczere chęci zobaczyć słynne poznańskie koziołki, to one wtedy właśnie w remoncie były i poza tym nie pamiętam nic więcej z kilkugodzinnej wizyty w tym mieście.

Tym razem wcale nie byłam dłużej i też koziołków nie widziałam, bo nie pojechaliśmy tam rekreacyjnie, tylko na wizytę oczywiście do lekarza z Byśkiem.

Pojechaliśmy do słynnego (nawet w naszej części kraju) neuroortopedy - prof. Jóźwiaka.

Dlaczego aż tam?

Chyba dlatego, że po tej rzeszowskiej operacji i po 10 miesiącach w gipsie, nie mamy stuprocentowego zaufania do "naszego" ortopedy.

I choć przecież konsultowaliśmy tą nogę u innych lekarzy i tu na miejscu i w Warszawie, to idąc śladem zaprzyjaźnionych mam dzieci z RK (dzieci które stosunkowo niedawno miały robione zabiegi [z lepszym skutkiem] u profesora Jóźwiaka właśnie), postanowiliśmy i my pokazać Byśka w Poznaniu i wysłuchać opinii "innej szkoły".

A pokazać nogę koniecznie trzeba było, bo poza blizną z operacji w marcu 2010 roku, praktycznie więcej śladu nie ma.... noga wygląda paskudnie, bardzo się skręca do środka (znowu) i jak Bysiek na niej staje, to na sam widok słabo się człowiekowi robi....

I tak.

Pan profesor, to według mnie bardzo rozsądny człowiek, z ogromną wiedzą i doświadczeniem, a przede wszystkim z podejściem do dzieci i chęcią sprawdzenia - dokładnego sprawdzenia stanu fizycznego dziecka, jego możliwości, umiejętności i tego co jeszcze można by z dziecka wyciągnąć.

Ogólnie bardzo mi przypadł do gustu i mimo, że nie dał nam alternatywy w postaci np. (tu żart się wciska ) rozległej operacji, która dodałaby Byśkowi "skrzydeł" i dała szansę na piękny chód.... to zdecydowaliśmy, że zaleconą przez niego repozycję stopy (operacja nas czeka) - wykonamy właśnie w Poznaniu.

Termin?

Najbliższy wolny.

Ale nie na NFZ, bo trzeba czekać około 2 lat, a my operację powinniśmy zrobić jak najszybciej, więc pozostaje nam ta bardziej kosztowna opcja..... i w tym miejscu dziękuję po raz kolejnym wszystkim, którzy przekazali 1% podatku na Byśka, bo to dzięki Waszej pomocy możemy się na płatny zabieg zdecydować!

Najbliższy wolny termin jest 24 lutego i zapadła decyzja, że w tym terminie Bysiek będzie operowany.....

Fotki świeże, bo grudniowe

Pozdrawiamy serdecznie .

Żegnaj 2011, dobry roku...

2011-12-31T00:49:00.000+01:00

Moi Drodzy.....

Z okazji zbliżającego się Nowego Roku, chciałam w imieniu własnym i oczywiście całej mojej rodziny złożyć wszystkim zaglądającym tu do nas, najserdeczniejsze życzenia.

Niech rok 2012 będzie dla Was dobry, albo nawet bardzo dobry, żeby spełniły się (choćby częściowo) Wasze marzenia, żeby na Waszych twarzach jak najczęściej gościł uśmiech, a w sercu radość i spokój.

Żeby zdrowie Wam dopisywało i żeby wszystko było w jak najlepszym porządku.

Bardzo dziękuję, że zaglądacie na bloga i że pamiętacie o Byśku mimo że ostatnio tu bardzo wpisów brakuje.....

Moim postanowieniem Noworocznym jest częściej tu zaglądać i na bieżąco informować Was co u nas słychać. Mam nadzieję, że uda mi się w tym postanowieniu wytrwać, czego wszystkim nam życzę :)

Szczęśliwego Nowego Roku!!!!!!!!!

Dlaczego?

2011-12-15T18:41:00.000+01:00

Ehhhhh.

Nie pamiętam kiedy ostatnio miałam takiego doła jak dziś..... i to z powodu Byśka, a w zasadzie z powodu Byśkowego schorzenia.

A było to tak:

Wybrałam go z przedszkola i pojechaliśmy do ośrodka na rehabilitację. Już w samochodzie widziałam, że zanosi się na ciężkie ćwiczenia, bo natychmiast zaczął dziamać, że nie będzie ćwiczył, że nie ma siły i tak dalej.

W ośrodku zrobił na korytarzu szewską awanturę o cewnikowanie: "nie będę sikał, wcale nie chce mi się sikać i nie będę!!!!", a potem nie chciał wejść na zajęcia. Drącego się, wdarłam go do sali i wtedy było jeszcze gorzej.... wył, wyrywał się i darł, że on nie przyszedł ćwiczyć bo ćwiczyć nie lubi, tylko chce się bawić.

Nie pomagały prośby ani groźby. Nic w zasadzie nie pomagało i tak było przez 20 minut, aż coś dygnęło i udało się nawiązać niewielką nić porozumienia. Na tyle się udało, że kilka ćwiczeń Bysiek jednak wykonał. Był tak zmęczony, że w samochodzie zasnął i spał w nim pół godziny a ja sterczałam na chodniku przed domem pilnując żeby się nie wystraszył jak się obudzi.

Ale o dole miało być, bo w zasadzie sytuacja taka przeciętna, tyle tylko że mnie czasem dopada chandra (taka ze łzami) i użalanie się nad Byśkiem.... no bo dlaczego on musi ciągle, nieprzerwanie od 5 lat ćwiczyć, kiedy inne dzieci są zdrowe i bez najmniejszego wysiłku potrafią wstać, zejść po schodach, podskoczyć, czy pobiec????

Dlaczego on musi się męczyć, czasem ćwiczyć aż do bólu i płaczu, jeździć po lekarzach, kiblować w kolejkach, zażywać leki, być cewnikowany i tak dalej i tak dalej.....

No więc dziś mam tak nastrój, że pytam dlaczego?

Dlaczego jak mi się nie chce wstać z łóżka, mogę nie pojechać z Byśkiem do przedszkola, a jak on nie ma siły ćwiczyć, to musi płakać i błagać że nie chce tego robić? I w dodatku to i tak nic nie daje, bo ja nie mogę się ugiąć przed tym, że on nie chce!

Dlaczego on wciąż musi, musi i musi? Albo dlaczego czegoś nie może?

Ehhhh.

Jedyne na plus, to fakt, że takie ciężkie momenty i mnie i Byśka dopadają na szczęście stosunkowo rzadko. Na ogół pytanie "dlaczego" mnie nie męczy, bo świetnie zdaję sobie sprawę z tego, że na świecie jest ogrom dzieci w o wiele gorszej sytuacji niż Bysiek, ale czasem i ja wymiękam.

Po prostu jakoś tak ciężko mi dzisiaj na duszy i nawet nie pociesza mnie fakt, że wreszcie mieszkamy u siebie..... od 2 dni, ale wreszcie się to stało.

Pozdrawiam serdecznie.

2011-12-04T13:14:00.000+01:00

Nie pamiętam kiedy miałam takie zaległości w sieci jak obecnie....

Nie zaglądam na Krainę, nie piszę nic tutaj, nie zrzucam z aparatu zdjęć i wcale nie jest mi z tym źle.

Wyrzuty sumienia oczywiście się pojawiają jak pomyślę, że na blogu cisza i nikt nie wie co u nas słychać, ale mam nadzieję, że zrozumiecie, że czasem po prostu tak bywa, a może nawet i wam zdarza się długo komputera nie włączać.

Mi w każdym razie się zdarza, a wtedy wszyscy, którzy przekonani są że jestem od komputera uzależniona, nie mogą wyjść z szoku, że jednak nie jestem.

Myślę, że jest to ściśle związane z tym, że wciąż mieszkamy u rodziców i wciąż nie mam własnego kąta na swobodne rozłożenie się z komputerem wtedy, kiedy mam na to ochotę.

Ale już za tydzień ma nas u rodziców nie być. Moja mama wpisała sobie w kalendarzu, że 10 grudnia ma wymienić zamki, żebyśmy nie mogli już tu wejść.

I pewnie faktycznie zawitamy u siebie za tydzień, i choć wszystko nie jest jeszcze gotowe tak na 100% niestety, to mam nadzieję, że przeprowadzka się odbędzie, a remont zakończy się sukcesem, tyle że po prostu później niż było to planowane. No trudno... życie ma to do siebie, że uwielbia człowiekowi udowadniać, że to co on sobie zaplanował nie spełnia się zawsze....

U nas wszystko w porządku. Dzieci się trzymają cało i dzielnie starają się nie chorować, choć nie jest to takie proste przy tegorocznej pogodzie, gdzie choroby pierwszorzędnie się rozwijają.

Trzeba przyznać, że jesień tego roku mamy wyjątkowo ciepłą, a to z całą pewnością dlatego, że ja wciąż jeszcze nie umyłam wszystkich okien w domu . Zostały mi już tylko 3, ale pogoda grzecznie czeka aż skończę . I dobrze.

Choć powoli tracę nadzieję na Boże Narodzenie w zimowej otoczce, to cieszy mnie że jeszcze nie ma śniegu i nie muszę się martwić w jakich butach Bysiek będzie chodził do przedszkola.... (rok w rok mam ten problem, bo na ortezy nie uświadczy kozaków takich, żeby przy okazji nie były o 6 numerów za duże).

Mam nadzieję, że wkrótce znajdę więcej czasu, żeby siąść, napisać coś bardziej konkretnego i pokazać nowe zdjęcia.

Tymczasem pozdrawiam serdecznie i życzę wymarzonych prezentów od św. Mikołaja.

Wesoło

2011-11-08T16:43:00.001+01:00

Bysiek - "Mamo.... wiesz jaka jest moja ulubiona kolęda???"

mama - "nie wiem,.... jaka?"

Bysiek - "Hej sokoły!"

Przypomniało mi się jak to, gdy Olka młodsza była rozpowiadała, że zna kolędę o gwiazdce..... a leciało to tak: "niech im gwiazdka pomyślności....."

mama - "Bysiek, rozwiązuję krzyżówkę i mam tu takie pytanie....co to jest: podobna do kruka?" (muszę wyjaśnić, że zdawało mi się, że to łatwe pytanie, bo w drodze do przedszkola często oglądamy różne ptaki, które kręcą się w okolicy szukając jedzenia i Bysiek widząc np. kawkę, czy gawrona uporczywie pyta czy to kruk)

Bysiek - "a co to jest kruk?"

mama - "no Bysiek skup się i pomyśl"

Bysiek - "to jest coś co lata?"

mama - "ehhh, no tak lata... naprawdę nie wiesz co to jest kruk?"

Bysiek - "eee..... to ptak????"

mama - "ufff, no jasne że to ptak, ale pytanie jest takie: podobna do kruka....co to?"

Bysiek - "eeeee, chyba wiem!.... to na pewno gołąb!!!!!!!"

Pokażę Wam jeszcze dwa filmiki z II turnusu w Zaździerzu...

P.S.

Wkrótce znowu się pojawię i coś sklecę, bo na razie niemoc artystyczna mnie ogarnęła...

Zdjęcia z turnusu nr 1 w Zaździerzu (sierpień 2011)

2011-10-26T15:28:00.001+02:00

Obiecałam, przeglądnęłam, zmniejszyłam i wrzucam.

Pisać teraz już nie będę, bo zdjęć... choć ich ilość ograniczyłam do minimum.... jest 20

Szkoda więc tracić miejsce na zbędną paplaninę.

Zdjęcia dzielę na:

Różne

ZOO

Tu istotny jest motyl na Byśkowej nodze :)

Ćwiczenia

I to by było na tyle

Zaździerz "12 Dębów"

2011-10-18T16:52:00.000+02:00

Mam nadzieję, że uda mi się nadrobić kilka wpisów korzystając z tego, że jesteśmy właśnie po raz drugi w Zaździerzu na turnusie.

I teoretycznie mam tu dużo czasu.

A ponieważ zagłębiając się w bloga zauważyłam, że poza wzmianką, że na turnusie byliśmy, w zasadzie niewiele informacji przekazałam, to zacznę od skrótu z poprzedniego turnusu. I choć zdjęć na razie nie będzie, bo ich sobie nie przygotowałam, to będzie wpis i filmiki z basenu, które Bysiek uwielbia oglądać.

"12 Dębów" to ośrodek rehabilitacyjny w Zaździerzu, takiej malutkiej miejscowości tuż pod Płockiem. Trochę ciężko tu trafić po raz pierwszy, bo choć technologia dzisiejsza jest "ho ho ho" (GPSy i inne tam bajery), to ośrodek numeru budynku nie posiada (w szoku byłam) i bez dopytania się tubylców pewnie byśmy nie trafili...

Ale jak już się jest na miejscu, wśród drzew, zieleni, jeziora i natury, to człowiekowi spokój, cisza i nadmiar tlenu prawie uszami wychodzą.

Do najbliższego sklepu trzeba tu iść 1,5 km po piasku i wertepach, co nie bardzo sprzyja wózkom inwalidzkim, dlatego generalnie czas spędza się na terenie ośrodka.

Nie przeszkadzało nam to zupełnie, bo jedyne czego nam brakowało w sierpniu, to były lody, a te bez problemu można kupić w ośrodkowym barku. Na terenie ścieżki są wybrukowane więc spokojnie na spacerek można się wybrać, jest boisko, plac zabaw, mały stawik z rybkami, miejsce na ognisko i rowery wodne z których bezpłatnie można korzystać co jest wielką atrakcją dla dzieci. W ogóle na czas odpoczynku, spokoju i wyrwania się od miasta jest to po prostu idealne miejsce.

Rehabilitacja jest według mnie na wysokim poziomie, basen - super sprawa (dostępny dla każdego na turnusie bezpłatnie), logopeda, terapia ręki, SI, pedagog, tak więc zajęć nie brakuje, a dzieci to z całą pewnością mają ich dość.

Byśka ulubione zajęcia, to oczywiście basen i zabawy pedagogiczne z ukochaną panią Agnieszką, na których malował, lepił, robił wazonik, ramkę z dinozaurem i bransoletki.

Tak serio, to po dwóch tygodniach wcale nam się do domu nie chciało wracać, tym bardziej, że nie trzeba gotować, na zakupy chodzić i takie tam inne przyziemne sprawy mieliśmy poza sobą.

Jedyny minus takiego turnusu to oczywiście koszt ale cóż zrobić? (w tym miejscu jak zwykle z całego serca bardzo dziękuję wszelkim ofiarodawcom i osobom przekazującym 1% podatku na rehabilitację Byśka... to dzięki tym wpłatom możemy na turnus jechać!!!!)

No więc filmiki basenowe... pierwszy, to początki naszej przygody z basenem w Zaździerzu i nauką pływania:

Kolejny, to już prawie koniec turnusu - Bysiek faktycznie potrafi sam przepłynąć kawałek pod wodą.

Obecnie jesteśmy na turnusie i znowu pewnie uda nam się nagrać coś nowego - coś fajnego i ciekawego. Na pewno pokażę. A tymczasem proszę o ciut cierpliwości, bo zdjęcia muszę wybrać, a to trudne decyzje, bo za dużo bym chciała pokazać

Pozdrawiam serdecznie.

Jesteśmy... bez trzeciego migdała!

2011-10-11T14:29:00.000+02:00

Ależ mi wstyd.... i bardzo, bardzo przepraszam, że tak długo mnie tu nie było.

Wymówek brak i nie będę zmyślała.

Po prostu jakoś ciężko mi się było zebrać, żeby usiąść i trochę się wysilić.

Obiecywać też nie będę, że wszystko szybko nadrobię, a czas pokaże jak mi pójdzie.

Najważniejsza sprawa.

Bysiek w ubiegłym tygodniu miał zabieg wycięcia trzeciego migdała.

Wzięli nas prawie "z ulicy"....: dokładnie tydzień temu zadzwoniła do mnie pani ze szpitala w Krośnie, że wypadło jakieś dziecko z kolejki i jeśli Krzyś jest zdrowy, to mamy przyjechać... "jutro rano".

I tak zrobiliśmy.

Zgłosiłam w przedszkolu że Byśka nie będzie i pojechaliśmy do Krosna.

Pobrali badania, wyoglądali Byśka na wszystkie możliwe sposoby - badało go 2 anestezjologów, 2 pediatrów i 3 laryngologów..., a o 8.30 w czwartek zaniosłam go osobiście na salę operacyjną, położyłam na stole, trzymałam za rękę do momentu aż go nie uśpili całkowicie i dopiero wtedy pani anestezjolog pozwoliła mi wyjść z "zielonej" sali.

Po godzinie chyba, miałam go już z powrotem na rękach, wyjącego że chce do domu, więc wiedziałam, że jest w porządku :).

Wszystko podobno poszło tak jak pójść miało i w piątek o 11.30 byliśmy z powrotem w domu :)

To się nazywa ekspresowa operacja!

Mało czasu na stres, mało na przygotowanie się i Bysiek nie zdążył się przeziębić, ani wystraszyć.

Opieka w Krośnie bardzo mile mnie zaskoczyła, panie pielęgniarki wyrozumiałe, spokojne i bez fochów, salowa jeszcze fajniejsza, bo i pogadać przychodziła i łóżka (miałam swoje!!!) nam złączyła, żeby nam wygodnie było i ogólnie bardzo sympatycznie. Jedzenie miałam wykupione szpitalne, więc i sam pobyt przebiegł nam jakoś tak szybko i bezstresowo.

Cieszę się bardzo, że zabieg mamy za sobą, że nas tak wzięli z łapanki , bo w styczniu (wtedy mieliśmy termin) jeśli nawet Bysiek nie byłby chory, to pewnie smarkałby albo kichał po, albo przed przeziębieniem.

Z głowy!

Pozdrawiam wszystkich serdecznie i bardzo proszę o zaciśnięcie kciuków za Byśka zdrowie, bo teraz trochę smarka niestety...

Mam 5 lat !!!!!!

2011-08-30T01:31:00.000+02:00

Dziś są urodziny Byśka.

Takie prawdziwe kalendarzowe, bo przyjecie z okazji urodzin zrobiliśmy wcześniej... Jak co roku, tak i tym razem dzieci miały razem przyjęcie (oboje są przecież z sierpnia) i praktycznie zawsze tak nam wychodzi, że jest to wcześniej, niż dokładna data.

W tym roku miał też na to ogromny wpływ czekający nas turnus na którym właśnie jesteśmy, dlatego też w zasadzie o urodzinach Bysiek już zapomniał.

Wspomnę jednak o tym, że choć teoretycznie mój syn jest dobrze wychowanym dzieckiem, to myślałam że padnę jak na rowerze przyjechała moja siostra a Bysiek widząc że ma w ręce tylko plecak wrzasnął:

"To nic dla mnie nie masz ciociu????" (na szczęście prezent przywiozła autem babcia, więc afery nie było).

Prezenty się podobały, bo przecież na topie nadal są u nas Bionicle, klocki lego, autka ze znanego filmu (a niedawno byliśmy na drugiej części, a tam duuuuużo nowych postaci jest, więc goście nie mieli kłopotów z wymyślaniem) no i oczywiście dinozaury.

Radości było w każdym razie sporo, bo Bysiek bardzo lubi dostawać prezenty. Na szczęście FasOla jest dzieckiem, które wyrównuje trochę tą Byśka cechę, bo ona cieszy się ze wszystkiego, a nie oczekuje wiele....

Z moją mamą

Oleśka z Anką (chrzestną)

"Mamo.... jestem już duży, mam 5 lat!"

P.S.

Pamiętam, jak 5 lat temu czekałam w szpitalu na moją kolejkę do cesarki.... wędrowałam po korytarzach z kolejnymi kroplówkami zamartwiając się w jakim stanie dzidziuś się urodzi.

Pamiętam moje myśli z tamtego czasu.... okropne myśli, których dziś się wstydzę i żałuję, ale tak po prostu było i nic tego nie zmieni.

Bałam się.

Na szczęście dziś się nie boję i wiem, że ze wszystkim damy sobie jakoś radę.

Bardzo podobały mi się słowa, które napisała moja znajoma (mama Pauli), a pod którymi ja się dziś podpisuję z całą świadomością:

Pięć lat temu płakałam z rozpaczy, bo urodziłam niepełnosprawnego Byśka, dziś płaczę ze szczęścia że Go mam.......

Całusy moi Drodzy

Ostatnia część Międzywodzia

2011-08-26T15:56:00.001+02:00

No i dobrnęłam do końca zdjęć znad morza, więc będzie to wreszcie ostatni wpis na ten temat... i przyznam, że nawet ja się cieszę z tego powodu, ponieważ przez to rozciągnięcie w czasie, po prostu mam dość.

Więc streszczę słownie podsumowanie i wrzucę ostatnie zdjęcia, a potem będę mogła z czystym sumieniem pisać o wydarzeniach bardziej bieżących.

Wakacje jak co roku bardzo nam się udały i generalnie nie ma na co narzekać poza drobnymi szczegółami... Pewnego razu na stołówce podczas obiadu jedna z mam zakrzyknęła: "nie jedzcie klusek, bo są śmierdzące".

Nie powiem, zrobiło nam się dość wesoło, bo to przecież w końcu atrakcja turnusu! (moje dzieci tą informacją przywitały po powrocie babcię ).

Innym razem zrobiła się afera, bo poszła fama, że cena turnusu wzrosła i trzeba będzie zapłacić więcej. Oj działo się wtedy...

Ale oczywiście takie drobiazgi nie przyćmią wspomnień spotkań wieczornych, plażowania, a przede wszystkim uśmiechniętych buziaków dzieci.

A Marek się śmieje, że w tym roku Międzywodzie było "po 5 złotych", bo co się nie chciało kupić, to słyszało się "5 złotych". Czy to lody, gofry, ziemniak na patyku, książka w namiocie kiermaszowym, łopatka do piasku, czy piwo.... wszystko tak samo . Na razie pocieszamy się tym, że wciąż jest to 5 złotych, a nie 5 euro....

Oczywiście żałujemy, że te dwa tygodnie minęły nam bardzo szybko.... za szybko... i pewnie jak tylko zrobi się chłodno i czuć będzie w powietrzu jesień, zatęsknimy za plażą, morzem i beztroską tamtych dni... (kurcze, jakbym wiersz pisała prawie ).

Ostatnie zdjęcia z tegorocznych wakacji w Międzywodziu:

Ziemniak na patyku za 5 złotych...

Zachód słońca...

W muzeum skamieniałości i kamieni szlachetnych...

Ulubione zajęcie...

Tu Bysiek jest w długich ortezach innego dziecka.... na próbę, żeby zobaczyć czy lepiej by chodził...

Wreszcie ostatnie zdjęcie....Bysiek odbiera pamiątkowy dyplom za uczestnictwo w turnusie.

Dzięki za cierpliwość!

Pozdrawiamy wszystkich cieplutko wciąż z turnusu w Zaździerzu

2011-08-22T15:33:00.000+02:00

Witam serdecznie tym razem nie z Rzeszówka, bo właśnie jesteśmy na turnusie rehabilitacyjnym w Zaździerzu... to taka "dziura" tuż pod Płockiem, w której jest ośrodek rehabilitacyjny "12 Dębów".

Pięknie położony ośrodek, w lesie nad jeziorem i wszystko byłoby super, gdyby nie było komarów. Ale żeby nie wyjść na marudę, muszę uczciwie przyznać, że komarów jest (jak na razie i oby tak zostało) całkiem niewiele jak na taki teren.... W Rzeszowie jak się po południu wyjdzie na ogródek, to chcą człowieka żywcem zjeść, a tu są i gryzą, ale nie ma tragedii.

Tym bardziej, że ja się porządnie w tym temacie przygotowałam i nawiozłam różnych "cudownych" specyfików, więc na pewno przetrwamy.

Wciąż uparcie wracam do zdjęć z Międzywodzia jeszcze, ale mam nadzieję, że będzie to przedostatnia ich część. Myślę że każdy tu zaglądający ma dość fotek, które już przestają być aktualne, tym bardziej że ja wciąż pstrykam nowe

Tak więc kolejne nadmorskie nasze wspomnienia zapisane w formie zdjęć:

Pływamy...

...co dwie głowy, to nie jedna

Byśkowi pękł gniotek...

Pozdrawiamy tym razem z lasu

Wciąż wakacyjnie

2011-08-16T02:14:00.000+02:00

Czasem nie mogę się nadziwić jak czas szybko płynie....

Wydaje mi się, że jeszcze długo do czegoś, a potem "pstryk" i już to jest, nie wspominając o tym, jak goni czas po wyczekiwanym zdarzeniu.

Ostatnio dość dużo się u nas działo więc na pewno będę miała co opisywać, ale ponieważ chcę najpierw nadrobić zaległości, a dopiero potem przejść dalej, to więcej na razie nie piszę.

Na szczęście nie stało się nic złego, ani bardzo istotnego, więc w zasadzie mogę napisać: "jest dobrze, bo na pewno nie jest źle"

Ale jest coś co martwi mnie nie na żarty, tym bardziej że nie wiem co z tym fantem zrobić i w ogóle jak ugryźć temat... otóż Byśka ortezy nadają się do poprawki.

Musimy na pewno je skrócić (z wysokości, bo wciąż bardzo mocno wgniatają mu się w uda jak siada z nogami podkurczonymi), dorobić podkładkę która zginęła nam jeszcze w przedszkolu, zrobić renowację rzepów, bo niedługo wcale nie da się ich zapiąć, a co najważniejsze muszą nam dopasować na nowo lewą ortezę, która mocno Byśka gniecie w jednym miejscu powodując paskudne zaczerwienienie a czasem ranę...

I teraz tak... problemu by nie było, gdybym nie wymyśliła robienia sprzętu 600 km od domu, bo jazda znowu do Gerlitz w zasadzie mi się nie uśmiecha, a wysłanie ortez przesyłką na pewno będzie tańsze, ale trwało będzie pewnie ze dwa tygodnie.... a nie wyobrażam sobie Byśka dwa tygodnie na pupie i bez chodzenia... he he he.

Jeszcze nie wiem co postanowię.

Ale wracam do zdjęć z Międzywodzia, bo przygotowałam kolejne do pokazania....

Spacer w deszczu.... bo lubimy jak nas trochę zmoczy, byle nie za mocno i nie za długo

Wysyłamy pocztówki zawsze!! (nie wiem czy już wspominałam, że Bysiek po prostu uwielbia dostawać kartki i listy, więc jeśli ktoś ma czas i ochotę to śmiało może do niego napisać ).

Idę sobie kupić loda...

W pobliskim "mini zoo", które parę lat temu bardziej atrakcyjne było (niestety obecnie nie za bardzo jest z czym sobie zdjęcie zrobić), na pewno bardziej czyste i mniej śmierdzące, ale to już moje odczucie...

W Wolinie odwiedziliśmy pierwszy raz wioskę Wikingów.... ciekawostka dla dzieci, więc jak ktoś będzie w okolicy, to można zobaczyć, a co ważniejsze można sobie tam nabyć drewniany super miecz, który potem trzeba szybko schować, żeby dziecko nikomu krzywdy nie zrobiło....

Takie fajne domeczki mieli...

Tak sobie mąkę robili...

I takimi łodziami pływali... chroniąc się zapewne przed piratami, którzy jak wszyscy wiedzą zawsze mają jedno oko zasłonięte o tak:

I znowu niestety muszę prosić o cierpliwość, bo u rodziców, gdzie obecnie mieszkamy, mamy deficyt internetu, spokoju i miejsca do siedzenia przy komputerze. Ale na pewno wrócę.

Pozdrawiam wszystkich wciąż wakacyjnie i cieplutko

Naprędce

2011-08-05T00:53:00.000+02:00

Ależ ciężko mi teraz siąść i coś tu wrzucić.

Wszystko przez ostatnie zawirowania u nas, a ściślej pisząc przez przeprowadzkę, bo dziękować Bogu wszyscy zdrowi jesteśmy.

Wyprowadziliśmy się w ubiegłą sobotę z mieszkania i obecnie mieszkamy "kątem" u moich rodziców... a co za tym idzie, mamy ograniczoną ilość miejsca, że nie wspomnę już o "skróconej" po 12 latach wolności "smyczy"

Miejsca niewiele, a jeszcze mniej możliwości korzystania z sieci, ponieważ rodzice łącza nie mają... ale przetrwamy na pewno.

Tak więc pojawiać się na pewno będę, tylko nie wiem kiedy.

Zaległości zacznę uzupełniać od pierwszej części (bo jak zwykle za dużo zdjęć chcę pokazać) fotorelacji z Międzywodzia

I biorąc pod uwagę jaka pogoda ostatnio u nas była (kto nie wie, to dodam, że lało prawie od naszego powrotu bez przerwy...), to bardzo miło mi się ogląda te słoneczne wspomnienia.

Jedyny smutek jaki wtedy wkrada się do serca to fakt, że większość z osób, które z nami były, zobaczymy dopiero za rok.... a tak bardzo tęsknimy....

Powitanie z Morzem

Atrakcją były dziki, które podchodziły do ludzi z nadzieją na coś dobrego do zjedzenia

Na podwórku ośrodka dzieciaki jak zwykle spędzały ogrom czasu przeszczęśliwe, że rodzice pozwalają im się bawić bez ciągłej kontroli... (ależ nam rosną te dzieciaki!)

Znowu plażowo...

Bardzo proszę o cierpliwość, bo kolejne zdjęcia na pewno się pojawią... pozdrówka serdeczne Kochani

Jesteśmy, ale jakby nas nie było...

2011-07-26T03:27:00.000+02:00

Wróciliśmy cało i zdrowo znad morza.

Było super - chyba zawsze tak jest. I jak co roku muszę napisać, że nie chodzi o samo Morze, czy nawet o miejscowość do której jeździmy, tylko o ludzi z którymi tam się spotykamy.

I w zasadzie przez cały rok czekamy na lipiec, na to konkretne spotkanie ze znajomymi z różnych krańców Polski.... relacje z wakacji będą jednak w następnym poście, bo siedzę w środku nocy i zanim ustalę które zdjęcia chcę pokazać, to będzie rano.

A tytuł postu taki dlatego, że choć jesteśmy w Rzeszowie i teoretycznie powinnam mieć już czas, to właśnie jesteśmy na etapie pakowania do kartonów 10 lat naszego życia w mieszkaniu przy W.Pola, bo w tym tygodniu musimy się z niego wyprowadzić.

Mieszkanie sprzedaliśmy, będziemy mieszkać tymczasowo u moich rodziców, a docelowo chcemy osiąść w segmencie szeregówki, który jest obecnie remontowany ponieważ nikt w nim nie mieszkał od 12 lat...

Tak więc sytuacja mieszkaniowa polepszy nam się znacznie, biorąc pod uwagę przestrzeń i lokalizację, bo jest to bardzo blisko Oli szkoły (mam nadzieję że i Bysiek będzie mógł do niej chodzić), a do rodziców będę miała dwa kroczki ;)

Tak więc bardzo proszę o wyrozumiałość i cierpliwość, bo zdjęcia i wpisy na pewno będą, ale nie bardzo wiem kiedy i z jaką częstotliwością.... Mam nadzieję, że jeszcze w tym tygodniu uda mi się tu wrócić!

Pozdrawiam wszystkich bardzo ciepło, bo pogoda tego lata zdecydowanie nas nie rozpieszcza :)

Odpoczywamy!....?

2011-07-01T23:02:00.000+02:00

Bysiek - "Mamo, dostanę jajko niespodziankę chociaż byłem nie całkiem grzeczny?"

mama - "No dostaniesz, bo obiecałam, ale następnym razem masz być grzeczniejszy!"

Bysiek - "Dziękuję mamusiu!..... jeszcze nigdy nie miałem takiej kochanej mamy!!!!"

Wakacje się zaczęły wreszcie i dla Byśka, bo choć pisałam, że już mam wolne od jazd, to jeszcze do końca czerwca Bysiek chodził do przedszkola (wiedziałam że bez Oli w domu będzie się bardzo nudził) i na rehabilitację.

Teraz jednak już się urlopujemy i od przedszkola (Bysiek bardzo szczęśliwy z tego powodu, choć lubi tam chodzić) i od rehabilitacji, bo przez najbliższy miesiąc zajęć nie mamy. Najpierw nie ma nas, a potem naszej rehabilitantki.

Tak więc choć pogoda nas nie rozpieszcza, żeby nie powiedzieć że wręcz dobija (a mnie to już na pewno), to jednak nastroje mamy wakacyjne.

Ja jestem bardzo ciepłolubna i z utęsknieniem dzień w dzień wypatruję słońca, a tymczasem u nas zimno, mokro, buro i ponuro.

Olka jutro wraca z obozu i pewnie większość ubrań przywiezie zabłoconych albo i mokrych.... jak to dobrze, że istnieją pralki automatyczne, tym bardziej że musimy w ekspresowym tempie wszystko wyprać i wysuszyć, bo w niedzielę w nocy jedziemy nad nasze ukochane Morze Bałtyckie .

Bardzo proszę więc o trzymanie kciuków za piękną pogodę i o wyrozumiałość związaną z naszą nieobecnością w sieci.

Ach, muszę napisać też, że we środę byliśmy z Krzysiem i moim siostrzeńcem Kubą, w kinie na premierze bajki "Auta 2".

Długo czekaliśmy na ten dzień, a Bysiek to po prostu od tygodnia szalał, licząc na palcach dni do seansu (jak tylko zarezerwowałam bilety, kazał natychmiast jechać do kina i je wykupić).

Oczywiście bajkę warto zobaczyć, tym bardziej jeśli jest się fanem części pierwszej, choć muszę przyznać, że nie ma w sobie już takiego uroku jak tamta. Mimo to my już czekamy na wersję DVD, bo raz oglądnięta taka bajka się nie liczy... trzeba sobie dobrze utrwalić.

Tak więc żegnam się na dwa, albo i trzy tygodnie, chyba że trafi się jakaś niespodziewana okazja i będę miała czas i możliwość zaglądnięcia do sieci....

Wam także życzę udanych wakacji!

Wakacje!!!!!!

2011-06-27T17:54:00.000+02:00

Ależ się cieszę, że wreszcie są

Jasne, że radość moja spowodowana jest innymi pobudkami niż u dzieci, które mają wolne od szkoły, ale na pewno nie jest mniejsza.

Już pewnie nie raz pisałam, że czasem czułam się jak taksówkarz moich dzieci, wożąc je ze szkoły, na zajęcia dodatkowe, na rehabilitację i tak w kółko przez cały rok szkolny... Teraz nie muszę jeździć tak intensywnie, więc po prostu się cieszę.

Wakacje rozpoczęliśmy od wizyty u mojej koleżanki, która mieszka w Rzeszowie, ale jeszcze parę lat temu ta część miasta była pobliską wsią....

Magda ma duży dom, gromadkę dzieci i różne przydomowe zwierzaki, którymi moje dzieci były po prostu zachwycone .... głównie zwierzakami, ale także wolnością którą mogą się cieszyć dzieci Magdy, dzięki ogromnemu podwórku, boisku do siatkówki, huśtawkom, zjeżdżalni, piaskownicy, małej fontannie i wybiegowi dla koni.... Nie dziwię się, że do domu ciężko ich stamtąd zabrać ilekroć tam jesteśmy.

Przy okazji ostatniej wizyty zrobiono nam niespodziankę i zabrano nas na ognisko... bryczką.

Bysiek po raz pierwszy jechał takim sprzętem, ale radość była wielka

I pisać więcej nie będę, tylko zdjęciami Was zawalę

Wypadzik bryczką:

dziki łabędź tam był...

i pawie dwa sobie biegały luzem całkowitym....

A to zdjęcia już u Magdy na włościach robione:

króliczki hodują...

i gołąbki ozdobne (i kury zielononóżki które znoszą jaja o obniżonej zawartości cholesterolu, kaczki, kurczaki, konie, koty, psa a w okresie przedświątecznym także świnki)

Ach.. zapomniałabym napisać, że od piątku jesteśmy bez Oleśki, bo pojechała na obóz sportowo-rowerowy i wraca do domu dopiero w sobotę wieczorem

Pozdrawiam i z całego serca życzę wszystkim udanych, spokojnych i ciepłych wakacji

W parku dinozaurów

2011-06-19T13:16:00.000+02:00

Zdjęcia przeglądnęłam, wybrałam, zmniejszyłam i wreszcie mogę wstawić.

Dużo do opisywania nie mam, ale nie byłabym sobą, gdybym tak po prostu dodała zdjęcia bez jakiegokolwiek komentarza

Wycieczka do Bałtowa do Juraparku, była Byśka marzeniem odkąd pokochał dinozaury wszelkiej maści i wielkości. Ale jak to w życiu, wciąż nie mieliśmy czasu i plany odkładaliśmy na bok aż do tego nieszczęsnego SpoRoGóru, na który nie pojechaliśmy z powodu choroby.

Wtedy Marek obiecał, że zabierze Byśka (jak tylko będzie zdrowy) na wycieczkę - niespodziankę.

I tak było.

Ani Olka ani Bysiek nie wiedzieli dokąd jedziemy jak rano kazaliśmy im wstać, spakować co im potrzebne na wycieczkę i wsadziliśmy ich do auta. Pytali, prosili o wyjaśnienie, ale nie ugięliśmy się i śmiechu było sporo jak w Ostrowcu Świętokrzyskim Bysiek na plakacie wypatrzył dinozaura i rozdarł się, że on chce jechać tylko do dinozaurów!

W skrócie o samym Juraparku z punktu widzenia matki dziecka N....:

Kilka parkingów z dużą ilością miejsc, ale... miejsce dla niepełnosprawnych JEDNO!!!!!!! Byłam w ciężkim szoku, bo według mnie w miejscu z takimi atrakcjami, powinno takich miejsc być min 15. Porażka pod tym względem, tym bardziej, że poza nami widziałam w parku jeszcze 3 osoby na wózkach.

Ponieważ uparłam się, żeby nam pozwolili blisko wejścia stanąć, to parkingowy zadzwonił do obsługi i pan na skuterku podjechał i kazał nam stanąć w trawie, ale za to blisko. Bez gadania, bez tłumaczenia, chyba już mieli podobne sytuacje....To mi się podobało. Wiedzą, że są pod tym względem źle przygotowani, więc wychodzą z kłopotu z twarzą.

Ścieżki w samym parku całkiem przyzwoite, bo w końcu multum ludzi z małymi dziećmi przyjeżdża, więc tam gdzie są schodki, są też zrobione "objazdy" dla wózków, wszędzie da się podjechać, nigdzie problemów nie ma, toaleta N na ogromny plus - dużo miejsca w środku, miejsce do przebrania, niska toaleta,nawet papier toaletowy i mydło było .

Dużo sklepików z pamiątkami i jedzeniem, dzięki czemu praktycznie kolejek nie ma, żeby coś zjeść i usiąść do tego jedzenia. Wszędzie chyba jest jeden właściciel, bo jedzonko można kupić w innym miejscu, a zjeść w całkiem innym np. tam gdzie akurat jest cień i nikt za to nie goni. Czysto i ładnie, dużo miejsca, dzięki czemu nie widać mas ludzi. W niektórych miejscach wystawione są zraszacze dla ludzi - fajna sprawa w upał...

Fotorelacja:

Bysiek pędził do przodu jak szalony... nigdzie nie chciał stawać i nie wiem czy dlatego, że chciał wszystko szybko widzieć, czy dlatego że obiecaliśmy dinozaura w sklepiku kupić, czy dlatego że się bał....?

Pod największym dinozaurem.... takim któremu nie dało się zdjęcia zrobić w całości....

FasOla pod zraszaczem

Posadziliśmy Byśka w paszczy, on podniósł rękę i uderzył się o ząb dinozaura i zaczął się drzeć:

"Zabierzcie mnie stąd, bo mnie ugryzł tez dinozaur!!!!!!" Myślałam, że padniemy ze śmiechu....

Jedno jest pewne. Wycieczka była fajna, a sama niespodzianka rewelacyjna! Bysiek w każdym razie wciąż pyta, kiedy znowu tam pojedziemy .

Audiolog i badanie słuchu 10.06.11

2011-06-16T15:52:00.000+02:00

Nic nie piszę, bo już tak mam, że jak chcę coś logicznego sklecić i do tego dołączyć zdjęcia, to zebrać się nie mogę żeby siąść i wybrać te najfajniejsze.... więc tak mi schodzi parę dni, a nawet czasem tygodni.

Dlatego cisza na blogu i spokój.

Na szczęście i w życiu dość spokojnie wszystko leci, poza świadomością, że już niedługo koniec roku szkolnego (baaaaardzo nas to cieszy) i trzeba pomyśleć co zabrać na wakacje i czego nam na wyjazdy brakuje...

Olka zaraz w piątek po zakończeniu, jedzie na obóz sportowo-turystyczny i wraca w sobotę 2 lipca, a 3 lipca w nocy jedziemy nad morze .

Tak więc ekspresowo będziemy musieli ją przepakować, wcześniej wszystko piorąc. Ale damy radę.

Ale nie o tym miałam pisać.

W ubiegły piątek byliśmy z Byśkiem w Krośnie na kontroli u audiologa i badaniu słuchu.

Słuch stosunkowo w normie (nie całkowicie, ale też na razie nie ma się czym martwić), a po badaniu wieści takie:

- w zasadzie bo stosowaniu leków które pan doktor nam zapisał, nic się nie poprawiło... to znaczy widać, że okresowo jest lepiej, ale potem wszystko wraca do "normy" czyli do stanu pierwotnego sprzed początku leczenia,

- słuch też się poprawia po leczeniu, a potem znowu nos jakby pełny, uszy przytkane, a głos dziwny...

- wynik jest taki, że pan doktor nie widzi innej opcji tylko migdał trzeba usunąć. I choć miał nadzieję, że uda się tego uniknąć, to widząc tak marny efekt leczenia, nie widzi sensu faszerowania go dalej lekami bez przerwy.

No i wszystko jasne. Jeśli termin się nie zmieni (bo zawsze może się zdarzyć, że ktoś z terminu wypadnie), to 1 stycznia 2012 roku o 8 rano mamy się stawić w szpitalu.

Prosto po Sylwestrze, na oddział

I tyle z wieści zdrowotnych.

Na szczęście, bo ostatnio Bysiek zaserwował mi trochę strachu:

Bysiek - "mamo, słysałaś jak stseliło mi w nodze?"

mama - "co Ci strzeliło w nodze????"

Bysiek - "no mamo.... to kość mi pękła po prostu!"

Jednak nic nie pękło (Marek był przy tym) na szczęście.

Okazało się, że coś strzeliło, ale na pewno nie w nodze, więc przestałam się martwić, bo poza nogami Bysiek ma czucie raczej wszędzie. I gdyby było coś nie tak, to zgłosiłby .

Tylko nogi mamy takie nieszczęśliwe .

Dzień Mamy i Taty w przedszkolu

2011-06-04T13:56:00.000+02:00

Doczekałam się pierwszego występu Byśka w przedszkolu...

Piszę, że się doczekałam, bo choć wcześniej było kilka spotkań "pokazowych" dla rodziców i był Dzień Babci i Dziadzia, to za każdym razem Bysiek niestety z jakiegoś powodu kiblował w domu.

Ponieważ ostatnio mniej zajęć opuszczał i (podobno) uczył się wierszyków i piosenek ("mamo w tym psedskolu jest za nudno, ciągle tylko sie wiersyków ucymy"), to za wszelką cenę chciałam, żeby wreszcie mógł wziąć udział w występie.

No i udało się.

Sam był pod dużym wrażeniem całego "przedsięwzięcia", więc pewnie dlatego co jakiś czas dopytuje czy na pewno mi się podobało

Występ bardzo ładny (jak to w przedszkolu), nie za długi, dzieciaki słodkie choć się myliły, a wrażenia moje niezapomniane.

Moje dziecię, choć prawie nic nie mówiło i prawie nic nie śpiewało, wytrwale tańczyło i usiłowało ustać w pionie na miejscu, co w jego przypadku jest jedną z trudniejszych rzeczy do zrobienia....

Bysiek był mleczem... mówię: "powiedz mi jeszcze raz ten wierszyk co na występie...", a Bysiek: "jestem mleczem....eeee....a dalej nie pamiętam!" he he he

Mój mlecz

Kwiatki kazali wręczać, a mina nietęga....

I filmik "dwa w jednym"

Pozdrówka Kochani

Miało nas tu nie być...

2011-05-28T19:55:00.001+02:00

Weekend..... ostatni majowy, termin dawno ustalony, więc czas na tradycyjny już wyjazd w góry organizowany przez moją siostrę Baśkę.

Tegoroczny SpoRoGór (piąty już... jak ten czas leci) odbywa się właśnie w Pieninach w miejscowości Sromowce Wyżne.

Odbywa się, ale znowu bez Byśka i beze mnie.... niestety .

A to dlatego, że w środę po południu moje dziecko gorączkować zaczęło i ponieważ nic w kierunku polepszenia się nie działo, wczoraj poszliśmy do lekarza.

I okazało się, że Bysiek przechodzi zapalenie migdałków.

Nie powiem, żebym zachwycona była (nikt nie lubi jak dzieci chorują), bo przecież dostał jakąś tam szczepionkę, która miała wzmocnić odporność na zapalenia dróg oddechowych.... .

No i dostaliśmy zakaz wyjazdu, antybiotyk i nakaz stawienia się za tydzień do kontroli.

Ponieważ jednak wyjazd był zaplanowany i obiecany, to ustaliliśmy, że Ola z Markiem pojadą bez nas....

Nie pamiętam kiedy było mi tak smutno... Bysiek płakał, Marek nie chciał jechać, ehhh.

I tak zostaliśmy całkiem sami z Byśkiem, jak ten przysłowiowy palec, albo Kevin w domu , i to bez samochodu, do czego kompletnie nie jestem przyzwyczajona.

Na szczęście Bysiek jest dzieckiem, które baaaaaardzo łatwo pocieszyć, więc w zasadzie tylko jak mu się przypomni, że tam są wszystkie dzieci z którymi na co dzień się widujemy, to marudzi pod nosem: "Ola tam sie teraz bawi z dziećmi beze mnie..."

"Ale tatuś obiecał, że jak wyzdrowieje, to pojedziemy na góry"

Dobrze, że wózek mamy (nowy... dla nas, ale o tym innym razem), to przynajmniej na długi spacer poszliśmy sobie, póki pogoda była dobra....

W ramach poprawiania sobie humorów smażyłam placki ziemniaczane, kupiliśmy sobie paczkę czipsów , Bysiek dostał nowego Bakugana.... ("od razu nie jest mi smutno") i piekliśmy babeczki... na które niestety nie miał kto do nas przyjść

Całe szczęście, że mamy Bionicle.... i inne (w ilości max) zabawki....

O tym jak było na wyjeździe może coś napiszę, jak zdadzą mi relację Ci, co byli...

Pozdrówka

Podsłuchane

2011-05-25T00:14:00.001+02:00

Podsłuchiwałam ostatnio moje dzieci jak wymyślały sobie zabawę... Ola chciała zadawać Byśkowi zagadki z serii "Zgaduj z Czuczu" :

Bysiek - "Ola... w co będziemy się bawić?"

Ola - "Ja wymyślam, a Ty musisz zgadnąć, dobra?"

Bysiek - "Dobra, ale mi podpowiadaj"

Ola - "Zga..."

Bysiek - "Zga..."

Ola - "Duj.."

Bysiek - "Duj..."

Ola - "Z czu..."

Bysiek - "Z czu..."

Ola - "Czu!"

Bysiek - "Czu"

Ola - "No.... już wiesz?"

Bysiek - "Wiem, w Bionicle!!!!"

Bysiek - "Mamo, dlaczego ja nazywam się Ksyś?"

mama - "Takie imię Ci wybraliśmy, bo nam się podobało"

Bysiek - "Ale psecies ja chciałem nazywać się Bionicle!!! I teraz musicie tak do mnie mówić!"

Inna sprawa, że moje dziecko usiłuje być dzielne jak Bionicle... stara się robić wszystko najlepiej, najszybciej i jak Ola mu powiedziała, że Bionicle na pewno wszystko jedzą, a nie grymaszą jak on, to też podziałało i na hasło, że ma być dzielny próbuje różnych rzeczy

Tak więc z pewnością z okazji Dnia Dziecka kolejny Bionicle dojdzie nam do kolekcji...

Łysy jest Byśka wujkiem, a Marka bratem. Jest trochę nieobliczalny, za co bardzo go dzieci kochają, na wszystko im pozwala (własnych dzieci nie ma) i spełnia czasem marzenia. Ale czasami tak strasznie potrafi irytować swoim uporem i zachowaniem dziecięcym, że szok.

No i podczas jednej sprzeczki z Byśkiem (Łysy specjalnie Byśka napuszcza, żeby ten się denerwował) Łysy usłyszał słowa prawdy:

"Łysy, jesteś taki niegzecny, ze na pewno nie dostaniesz nic na Dzień Taty!!!!"

Fotki zaległe jeszcze z Wielkanocy wrzucam.... bez komentarzy tym razem

Chodzi lisek koło drogi... i zawsze coś upoluje

Reklama dźwignią... itd.

2011-05-20T12:09:00.000+02:00

Bysiek - "Mamo co robis?"

mama - "Aaa, sprzątam troszkę, bo bajzel jest"

Bysiek - "Ja Ci powiem co najlepiej spsąta...."

mama - "Serio? A skąd wiesz co najlepiej sprząta?"

Bysiek - "W telewizji... eee taka pani mówiła...., ze najlepsy jest e.... cilit bank!!"

Siedzi moje dziecię i patrzy na te głupie reklamy i słucha... jak to pani poleca super środek na odchudzanie: "stosuję regularnie COŚTAM i już nie boję się stanąć na wadze"....

na co mój inteligentny syn głośno odpowiada paniusi:

"phi... ja sie nigdy nie boiłem na zadnej wadze stoić"

Czasem patrząc na moje dzieci zastanawiam się jak to jest i od czego zależne... bo Bysiek w porównaniu z Olką, bardzo jakiś taki podatny na wpływy reklam i telewizji w ogóle jest. Może po prostu Ola dużo mniej czasu spędzała przed telewizorem niż Bysiek.....?

Ale uczciwie muszę przyznać, że jak się mu racjonalnie wytłumaczy, że nie jest prawdą wszystko co mówią w reklamach i co w bajkach jest, to wydaje mi się i mam nadzieję, że rozumie, a najważniejsze, że jeszcze wierzy nam

Taki świat dziś mocno telewizyjny jest...

Bardzo, bardzo, bardzo cieszę się jednak z tego, że choć telewizja i komputery w dzisiejszym świecie górą są zdecydowanie, to Ola z własnej, nieprzymuszonej woli w każdej wolnej chwili sięga po książki... ma swoje ulubione do których wraca systematycznie i chyba niektóre kwestie już na pamięć zna, ale coraz częściej rozszerza zainteresowania i niezależnie od tego co jej podrzucę, połyka....

A i Byśka często przyłapać można na tym, jak w ciszy i skupieniu siedzi na podłodze w pokoju i wertuje swoje bajki, ale i książki typu "pierwsza encyklopedia", bo jest kilka dziedzin, które go intrygują i o których lubi słuchać....

Serce się raduje

Po turnusie... cz.III (czyli "dzieci SPINY")

2011-05-17T12:41:00.000+02:00

Nie wiem, czy pamiętacie... a jeśli nie to od razu przypomnę, że SPINA to fundacja, założona przez Dominikę, mamę Zuzi. Poczytać dużo więcej można na stronie Fundacji....

No więc z Kasią i chłopcami pojechaliśmy zobaczyć siedzibę Spiny, bo skoro już byliśmy na Śląsku, (czy tam Zagłębiu) to nie mogliśmy się nie pokazać

Mieliśmy wypić kawę i pogadać w spokoju, ale jak to z dziećmi... siąść się nie dało, pogadać też nie było kiedy, bo nic tylko na podwórko ciągnęli... ale cóż nie ma się co dziwić dzieciom.

W zasadzie nam to nie przeszkadzało, a mnie cieszy tym bardziej, że o dziwo wszystkie dzieciaki twardo do zdjęć pozowały....

W siedzibie Fundacji nasze "dzieci Spiny", czyli od lewej: Bysiek, Kinga, Igor i Zuzia.

Z szefową, czyli Dominiką

Na podwórku.... wszyscy chcieli trzymać proporczyk ze znakiem Spiny

Tu była próba zrobienia zdjęcia dzieciom i mamom, ale im więcej obiektów, tym trudniej się ustawić jak wiadomo

Na koniec zdjęcie Byśka z wujkiem Piotrkiem, którego Bysiek usiłował przewrócić...

Za gościnę serdecznie dziękujemy i mamy nadzieję, że będziemy mieli okazję spotkać się na spokojniejszym gruncie i z większą ilością wolnego czasu

Po turnusie... cz.II (czyli Kraków)

2011-05-06T23:53:00.000+02:00

Jestem i nadrabiać zaległości będę ...

Ponieważ rehabilitacji podczas turnusu nie ma w weekendy (poprzednim razem do domu przyjechałam), wybraliśmy się z Kasią i chłopcami do naszych przyjaciół, którzy mieszkają w Krakowie.

I choć Martek (mama Asi) twierdzi zawsze, że mieszkają "w podkrakowskiej wsi", to adres mają najzwyklejszy... Kraków i już.

Ale fakt, faktem.

Zielono, górzyście rzec by można, dziko i przyjemnie tam u nich w tym Krakowie, zupełnie jakby na wsi mieszkali

My z Byśkiem, to już wiele razy gościliśmy w domu Marty i Jurka, ale Kasia z Igorem byli tam po raz pierwszy. I to od razu z noclegiem , bo zostaliśmy zaproszeni na cały weekend.

W sobotę przyjechaliśmy w sam raz na obiadek (bardzo, ale to bardzo lubimy takie zaproszenia... bo dzięki temu gotować nie musimy), a potem Jurek wyciągnął nas na krótki spacerek, który okazał się być całkiem długim.... tak to jest wierzyć facetom .

Plus jest taki, że oglądnęłyśmy sobie z Kasią dość dokładnie okolice tej "podkrakowskiej wsi" i że zdjęcia mamy całkiem fajne i takie plenerowe, a nie tylko z domowych pieleszy....

Jurek przez całą drogę obiecywał Byśkowi, że mu z góry pokaże gdzie stoi Smok Wawelski, ale chyba obaj nie mieli pełnej świadomości o co drugiemu chodzi.... Bysiek, mimo najszczerszych chęci i wysiłków Jurka nakierowania Byśkowego wzroku na bardzo odległy Wawel, nie widział nic poza czerwoną plamą, cały czas żądając pokazania smoka!

Zdjęcie pt. "Jurek, nie żartuj, że w tej dziupli coś siedzi..."

Gdzieś tam za nami "prawdziwy" Kraków jest....

Teraz forty z tyłu... (miałam szczere chęci znaleźć informację o tym jakie to dokładnie forty są, ale nie znalazłam)

Oj szliśmy tak pełne dwie godziny, dobrze że dzieci nie marudziły za bardzo że wracać chcą

U Jurków już...

Nie mogłam się powstrzymać przed wrzuceniem fotek z aparatu Marty....:

"Nogi i ręce do góry"

Te dwa czarno białe baaardzo mi się podobają, przez tą "kaszkę" na nich...

I tak skończył się nasz weekend w Kraku... za gościnę dziękujemy i do zobaczenia!

Koniec cz.II (ale wciąż jeszcze nie ostatniej)....

Błogosławiony

2011-05-01T23:59:00.000+02:00

Dzień szczególny.

Szczególny dla mnie i dla wielu dziesiątków milionów, a może i miliardów ludzi na całym świecie.

I słusznie, bo nasz papież Jan Paweł II, który dziś został beatyfikowany, był szczególnym.... zwykłym człowiekiem.

Dwa lata temu moja mama napisała krótką, bardzo osobistą książeczkę o Janie Pawle II w prezencie dla Oli i Zosi (moja siostrzenica), tak żeby choć spróbowały zapamiętać Ojca Świętego takiego, jak Ona, czy choćby ja pamiętamy....

Pierwsza strona książeczki....

Byłam w Watykanie na pogrzebie, pamiętam tłumy ludzi i 13-sto godzinną kolejkę do Bazyliki i cieszę się, że dotarłam tam wtedy i mogłam uklęknąć, zamyślić się choć przez chwilę... dziś na mszy beatyfikacyjnej też masa ludzi....

Olka wciąż pyta, dlaczego tylko raz Polak był papieżem?

Ciężko jej pojąć, że skoro przez ok. 450 lat głową kościoła był Włoch, to można uznać to za cud, że Karol Wojtyła 16 października 1978 roku został wybrany papieżem.

Mama w książce wspomina:

....."Pamiętam, że jak ogłoszono wynik konklawe (czyli zgromadzenia kardynałów z całego świata, które wybiera papieża) i okazało się, że wybrali nieznanego nikomu kardynała z Krakowa, ja właśnie karmiłam malutką córeczkę - Kajeczkę piersią. Na wieść, że Polak został papieżem, podniosłam się z tapczanu zapominając, że karmię dziecko i dopiero głośny protest głodnej Kai przywrócił mnie do rzeczywistości."......

Pamiętamy i wciąż Oleśce przekazujemy informacje, żeby zapamiętała jak najwięcej....

Po turnusie... cz.I

2011-04-29T23:59:00.000+02:00

Taki dzień... angielski bardzo i w radio i w telewizjach.... nic, tylko ślub, pocałunek i Królowa Elżbieta cała na żółto ubrana... Książę Wiliam i Kate.... no bajka.

Ale cóż.

Nieczęsto zdarza się królewski ślub, który można oglądać w telewizji jakby się na miejscu było. W każdym razie na pewno lepszą widoczność można mieć przez odbiornik, niż będąc na miejscu.

A u nas rzeczywistość.... zero bajki, dlatego spokojnie wrócę do zdjęć i krótkiej relacji z Sosnowca

Było fajnie i spokojnie, choć zdarzało się, że korzystniej dla atmosfery było rozdzielić chłopców na jakiś czas.

Ale ćwiczyli bardzo dzielnie.

Igor jeszcze dzielniej niż w lutym, a Bysiek jak to Bysiek... z ociąganiem, marudzeniem i buntem czasem, ale wytrwał i co dziwne, powiedział mi dzisiaj, że chce tam pojechać jutro znowu... To dobrze.

Nie będę się rozpisywała, ale zdjęciami nadrobię i to dzieląc je chyba na 3 wpisy, bo za dużo wybrałam, a chcę wszystkie wybrane wrzucić

Tak więc:

ćwiczenia

z medalem i workiem pełnym słodyczy od zajączka... bo przecież w Wielki Piątek kończyliśmy turnus...

z Igorem

na spacerek...

"wow... to był niezły kop mamo"

kwiatuszek dla mamy

Mam nadzieję, że nie zanudzam Was zdjęciami, ale czasem lepiej zdjęcia oglądnąć niż czytać nudne wypociny.

Pozdrawiam serdecznie

Najlepsze życzenia

2011-04-23T20:03:00.000+02:00

Kochani....

Chciałabym Wam życzyć spokojnych i radosnych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego.

Żeby były radosne, spokojne, rodzinne a przede wszystkim żeby zdrowia nie brakowało.... to (dla mnie) bardzo ważne.

Niespodzianka..... ? ;)

2011-04-21T12:40:00.001+02:00

W skrócie, bo wciąż jeszcze w Sosnowcu jesteśmy i dzielnie ćwiczymy chodzenie, ale powstrzymać się nie mogłam, więc korzystając z publicznego internetu wrzuciłam 2 krótkie filmiki do sieci i od razu pokazuję Wam :)

Pozdrawiam wszystkich serdecznie i na razie życzę tylko udanych przygotowań do Wielkanocy.... z nadzieją, że uda mi się jeszcze tu zawitać choć na krótkiego posta żeby przekazać "prawdziwe" życzenia :)

Kontrola u audiologa

2011-04-10T10:30:00.000+02:00

Cisza na blogu, bo nie było o czym pisać, aż do tej pory

W piątek znowu byliśmy z Krzysiem w poradni audiologicznej w Krośnie.

Nie wiem, czy pamiętacie... mieliśmy do "zjedzenia" masę zapisanych przez lekarza leków, które podobno miały wpłynąć na zmniejszenie się migdałów.

Lekarstwa nam się skończyły, więc czas był na kontrolę.

No i można by napisać, że niewiele z leczenia Byśkowi przyszło jak na razie, bo choć uszy są w zdecydowanie lepszym stanie, to sytuacja w gardle się nie zmieniła. Migdały nadal są duże i jeśli nie pomoże kolejna porcja leków (dostaliśmy między innymi jakąś doustną szczepionkę na uodpornienie dróg oddechowych), to być może jednak będzie trzeba zrobić zabieg.

Ale o tym zadecyduje lekarz przy kolejnej, albo nawet jeszcze dalszej wizycie, bo widać (chwała mu za to) że pan doktor nie bardzo pędzi do sali operacyjnej....

Niestety nie udało nam się zrobić badania słuchu, bo mieliśmy pecha i akurat aparat do badań był uszkodzony, tak więc musimy telefonicznie umówić się na następny raz.

Wtedy też zobaczymy, czy ta szczepionka przyniosła jakieś efekty

Poza tym u nas sytuacja zdrowotna dość dobrze (nie ma co marudzić) i oby tak było przez cały czas, a przynajmniej przez najbliższe dwa tygodnie, bo od jutra stawiamy się na kolejny turnus rehabilitacyjny do Sosnowca.

Tak więc trzymajcie proszę kciuki za nasze zdrówko, a przede wszystkim za to żeby Bysiek dobrze ćwiczył i żeby efekty tych ćwiczeń były jak najlepsze!!!!

Pozdrawiam Was serdecznie. Kaja

P.S.

Jedyne co mnie naprawdę martwi to oczywiście angielski.... zawsze jak opuszczam zajęcia, to potem połapać się nie mogę, a tym razem mam do tego niezły powód, bo nie mam kolejnej książki (czyli kserówek) z której właśnie zaczynamy się uczyć, więc nawet nie będę miała do czego zaglądnąć.... masakra!

Dinozaury na topie

2011-03-25T18:18:00.000+01:00

Bysiek lekko oszalał na punkcie dinozaurów.

Nie wiem dlaczego, ale tak jest. W ogóle on tak jakoś śmiesznie (w porównaniu do Oleśki), przechodzi etapy bawienia się różnymi zabawkami.... zresztą już o tym pisałam

Tak więc u nas twardo królują dinozaury... i to w każdej ilości, maści i postaci

Mój najsłodszy dinozaurek

Strój Bysiek dostał w prezencie od mamy mojej przyjaciółki (jeszcze z dzieciństwa), która obecnie mieszka w USA... bardzo, ale to bardzo dziękujemy

A co poza tym?

W zasadzie bez zmian. Bysiek na szczęście jest zdrowy więc udało nam się go zaszczepić drugą dawką na ospę i chodzi do przedszkola wreszcie prawie regularnie.

Teraz czeka nas trochę bieganiny, bo w najbliższym czasie musimy pojechać na kontrolę do Krosna (do audiologa), potem mamy wizytę u urologa i urodynamikę, następnie kolejny turnus w Sosnowcu, a w maju jedziemy do Centrum Zdrowia Dziecka na rezonans kręgosłupa (niestety znowu w znieczuleniu ogólnym). Tak więc przed nami mały maraton, ale potem.... byle do lata

Pozdrowionka dla Was serdeczne.

Bysiek luzak :)

2011-03-14T23:32:00.002+01:00

Pisać nie będę, bo w zasadzie dziś nie mam o czym, ale chcę Wam pokazać krótki filmik na wesoło (z góry przepraszam za jego jakość).

Pozdrawiam serdecznie i życzę udanego tygodnia :)

P.S.
Jak widzę te szmatki wiszące na każdym uchwycie szafek, to mi się śmiać chce.... he he he

Rosenkranz... znowu

2011-03-13T03:50:00.000+01:00

Sama nie wiem, czego się spodziewałam po naszej piątkowej wizycie w Rosenkranzu.... no i bez humoru trochę jestem dlatego, że w zasadzie pojechaliśmy tam na darmo.

Podejrzewałam, że tak może być, ale dla spokoju ducha i pewności, że jest tak jak być powinno pojechaliśmy.

A wszystko przez to, że (nie wiem czy o tym wspominałam) jak byliśmy po ortezy w styczniu, zamówiłam dodatkowe buty - sandałki, tak żeby były do ortez jako pantofle no i ogólnie trochę lżejsze.

Sandałki przysłano nam pocztą, ale ponieważ nie były dopasowane do ortez (tylko standardowe jak robi fabryka), odesłaliśmy je do przerobienia. Po poprawkach nadal nie byłam z nich zadowolona.

Dlatego, że jeden z pasków wyraźnie odstawał od ortezy, a inny wpijał się Byśkowi w nogę. Doszłam do wniosku, że to nie jest model sandałów dobrze dopasowany do ortez.

Kazano nam przyjechać....

"Niemiecka" Suzi (ortotyk) powiedziała, że buty są bardzo dobre i nie ma co o tym dyskutować. Poprawiła paski tak, żeby ładnie leżały i stwierdziła, że jeśli się martwię tym, że gdzieś tam Byśka cisną, to mam je luźniej zapinać.

Myślałam, że chol... mnie weźmie, bo buty które kosztują ok. 800 zł (o zgrozo) i na których karcie gwarancyjnej napisano "robione na miarę", według mnie powinny leżeć idealnie i nigdzie, ale to nigdzie nie powinny się wbijać. I co?

I nic oczywiście, bo to chyba tylko moje zdanie. Takie mają być i już.

Zapytałam, czy Bysiek nie powinien mieć jednak obu ortez jednakowych (bez ruchomego stawu skokowego), bo jak stoi to prawą nogę ma stale zgiętą i w kostce i w kolanie. Przyznam, że mnie to martwi.

I tu podobnie.

Ortezy są dobre, nie ma co zmieniać, jedynie zmienili przeguby fleksyjne na trochę silniejszą stronę, tak żeby wymuszały na Byśku szybsze prostowanie nogi (różnicy nie widzę).

Winę za nieprawidłowe chodzenie, stanie i obracanie prawej nogi na zewnątrz, ponoszą według Suzi, mięśnie w udach, nad którymi trzeba bardzo pilnie i intensywnie ćwiczyć. Jeśli tego nie wyćwiczymy i Bysiek nie zacznie prawidłowo chodzić, trzeba będzie się zastanowić nad dodatkowym sprzętem (dziwny pas z dołączonymi do niego jakby kablami, które na dole zamocowane były do butów. Po kilkukrotnym obróceniu butem [przed założeniem na nogę oczywiście], kabel odpowiednio się ustawiał wymuszając konkretny sposób chodzenia). Na próbę zakuto Byśka w to ustrojstwo na miejscu, żeby zaprezentować nam jego możliwości.... To mnie nie zachwyciło, choć muszę przyznać, że faktycznie lepiej szedł.

Tak więc praktycznie wszystko pozostało po staremu, a my musimy ostro się za nogi Byśkowe wziąć...

W drodze....

Na miejscu, pod firmą Rosenkranz

Dobrze jednak w domu być... :)

Wycieczka do audiologa

2011-03-05T01:03:00.000+01:00

Byliśmy dziś z Bysiolem w Krośnie u audiologa, bo....

....zdarzało się, że podczas zabawy, czy normalnie w ciągu dnia, jak się coś mówiło do Krzysia, on po kilka razy mówił: "co?"

To nie jest nowa sprawa, bo zaczęło się chyba jeszcze końcem ubiegłego roku i sama już nie pamiętam, czy o tym pisałam, czy nie.

W każdym bądź razie, żeby ominąć kolejki udaliśmy się wtedy prywatnie do pani laryngolog, która stwierdziła, że Bysiek ma zapalenie ucha. Ciężko mi było uwierzyć, bo choć smarkał, to innych objawów nie miał.

Nieważne, uszy wyleczyliśmy, ale zostałam wtedy uprzedzona, że sytuacja może się powtórzyć, bo według niej Bysiek ma przerośnięty trzeci migdał, który trzeba usunąć.

Przejęłam się tym częściowo i na krótko, aż do turnusu w Sosnowcu.

Tam bowiem, spałam z Byśkiem w jednym pokoju i doznałam szoku. Jak ten gość chrapie, to szkoda gadać... jak facet po prostu. Stwierdziłam, że trzeba będzie się z tym gdzieś udać, bo tam też zwróciłam uwagę, że Bysiek miewa bezdechy, czyli takie momenty, kiedy wstrzymuje oddech i dopiero za kilka/kilkanaście nawet sekund, łapie go ponownie.

Przez pierwszą noc, ledwo oczy zmrużyłam pilnując czy on oddycha. Masakra.

W poprzednim tygodniu (tym ze szkarlatyną jeszcze) zauważyłam, że Bysiek znowu jakby "przygłuchł" trochę.

Nie chciałam iść z tym do byle jakiego lekarza, wiedząc, że moje dziecko jest "z innej półki" i całkiem po znajomości dotarliśmy, dziś właśnie do przychodni w Krośnie.

Lekarz - audiolog, rzeczowy i dość sympatyczny .

Najważniejsze, że zbadał wszystko dokładnie (nos, gardło i uszy) i orzekł, że Bysiek ma przerośnięty trzeci migdał, w wyniku czego chrapie, ma bezdechy, miewa wysiękowe zapalenia uszu i niedosłuch... jakiś tam (niestety nie udało mi się zapamiętać jaki).

W przeciwieństwie do mnie, pan doktor nie wyglądał na przejętego, bo dla niego to rutyna... ale ja się trochę przeraziłam.

Na szczęście ten niedosłuch jest czasowy i raz będzie, raz nie, bo to powiązane jest z tym zapaleniem uszu, które.... właśnie Bysiek ma! (bezobjawowo - poza tym "co?")

Pan doktor zapisał nam pięć różnych lekarstw (powiedział, że bywają migdały, które można zmniejszyć farmakologicznie i tylko jeśli Bysiek na leczenie nie zareaguje, będzie trzeba za jakiś czas zdecydować się na wycięcie) i kazał się pokazać za miesiąc.

No. I to jest coś. Lekarz, który nie pędzi do cięcia...

Cieszy mnie to, bo przecież w ubiegłym roku Bysiek miał 5 razy narkozę, a w maju czeka nas kolejna....

Jechałam dziś do Krosna przy tak pięknej pogodzie, że zamiast na drogę patrzeć, rozglądałam się wciąż po tych naszych pagórkach i lasach. Jak tam jest pięknie.... żałowałam, że aparatu nie wzięłam.

Bysiek kazał na Prządki się prowadzić!

Nie mogę się doczekać wiosny, ciepła i jakiegoś wyjazdu....

Pozdrawiam Was cieplutko.

Na tłusto...

2011-03-03T02:41:00.002+01:00

Piszę "na tłusto", bo właściwie czwartek już jest (tłusty właśnie), choć dla mnie wciąż środa... przecież jeszcze spać nie poszłam .

A u nas w tym roku obżarstwo pączkowe zaczęło się właśnie dziś, we środę. Wszystko przez to, że zamiast smażyć placuszki serowe na obiad (takie plany na dziś były), zamówiliśmy sobie pizzę i jakiś taki niedosyt czułam dziwny jak na siebie (normalnie szczęśliwa jestem, że gotować nie muszę), więc rzuciłam temat pieczenia pączków.

Pomysł się spodobał, choć nikt z mojej familii nie wiedział co z tego wyniknie, bo był to mój debiut..

I co? No jasne, że się udały, bo wszystko co robię z przepisów z mojej ulubionej książki, jest bardzo dobre!

Muszę jednak przyznać, że wszystkie mają dość oryginalny kształt, bo choć z jednej "formy", to każdy inaczej wygląda po upieczeniu i w zasadzie mało który, przypomina pączka.

Najlepsze są te robione przez Olkę... dla ułatwienia, zamiast tworzyć kulkę, lepiła pierożki, które podczas smażenia "otwierały się" przypominając muszlę...

Ale są też wałeczki, różyczki i inne wynalazki, które najważniejszy walor pączka posiadają, czyli dobry smak i nadzienie różane.

Więc my, objadamy się od dziś, a i Wam życzę udanego tłustego czwartku.

Ach... najważniejsze.... Bysiek jest już zdrowy.

Po szkarlatynie śladu praktycznie nie ma, tylko okropnie sucha skóra, którą mamy mocno nawilżać. Tak więc pewnie w poniedziałek dotrzemy wreszcie do przedszkola.

(dodane 13 marca)
Nie mogę się powstrzymać i muszę dwa zdjęcia wrzucić... z drugiego smażenia pączków, które wyszły już całkiem przyzwoite i nawet wyglądały na pączki ....

Hanka.... żarłoczna, ale szczupła...

Fundacja Spina

2011-03-01T00:03:00.000+01:00

Serdecznie Wam polecam reportaż "A mogło Cię nie być".

To reportaż o Dominice - dzielnej babeczce i jej córeczce Zuzi, też z rozszczepem jak Bysiek.

Dominika założyła Fundację Spina, która ma poszerzać horyzonty dzieciom i młodzieży z RK.

Jeśli ktoś ma dużo kasy i chce ją przekazać na pomoc dzieciakom serdecznie polecam ;)

A tym, którzy kasy mają trochę mniej, ale za to mają telefony komórkowe, polecam wysłanie SMSa :)

Zamknięci... z dinozaurami

2011-02-26T02:02:00.000+01:00

Przyznam, że trochę oboje z Byśkiem wariujemy od tego przymusowego siedzenia w domu.

Nie, żebyśmy normalnie w domu nie bywali, ale teraz kompletnie nigdzie nie wychodzimy.

Wczoraj nawet na angielski nie poszłam (strasznie z tego powodu nie płakałam), bo Marek do nocy pracował... a nikt inny nie ma odwagi do nas przyjść, w obawie przed "zarazą".

Tak więc przez większą część dnia siedzimy sobie sami we dwoje (Olka w szkole, a potem na zajęciach dodatkowych) i wypełniamy czas czym się da...

Ostatnio Bysiek zapałał miłością do dinozaurów. Wcześniej były auta z filmu "Auta", potem Bakugany (jakieś koszmarne stwory), potem Bionicle (stwory Lego), a teraz dinozaury...

Po jego zainteresowaniach widać wyraźnie, że chłopcem jest :)

Jak tylko mu się uda znaleźć chętnego, to katuje nas książkami o dinozaurach, które pożyczył od Kuby (mojego siostrzeńca) i namiętnie bawi się figurkami. A co dziwnego w tym wszystkim?

To, że dinozaury bardzo lubią bawić się z autami i Bionicle`ami....

Byśkowe powiedzonka podczas oglądania książki na temat:

"Widzis mamo, ten dinozaur jest wysoki od ludzia, a jego maluchy wysły z jaja"

"One joł rośliny" (jedzą)

"A teras treningują skoki"

Podczas zabawy:

"No i umarli na zawse jus, a teraz będą żyli samochody...." (to "umarli na zawse" wzięło się z informacji o tym, że dinozaury wymarły)

"Jednak będą zyli dinozaury z samochodami... bo mają ochrońca" ("ochroniec", to żołnierzyk)

Wieczorem:

Bysiek - "Mamo... a kiedy kupiłaś tą oliwkę?"

mama - "Dawno"

Bysiek - "Ja cie... jak zyli dinozaury????"

U nas.... szkarlatyna :(

2011-02-23T01:39:00.000+01:00

Bysiek chory.

Tak mi się już w niedzielę wydawało, że jakiś taki niemrawy trochę jest, ale doszłam do wniosku, że jak się wyśpi, to mu przejdzie.

W poniedziałek do przedszkola średnio chętnie się wybierał, ale poza tym, nic dziwnego po nim nie było widać. Za to jak po niego przyszłam.... już widziałam, że jest całkiem nie tak.

Był osowiały, zły i miał zbyt duże jak na niego wypieki na twarzy. Poza tym po prawie 5 godzinach bez cewnikowania, ściągnęłam zaskakująco mało moczu i to mnie też zaniepokoiło. A wieczorem na ciele pojawiła się wysypka i podwyższona temperatura.

I już byłam w domu, bo w przedszkolu wisiała kartka z informacją, że w placówce pojawiły się przypadki szkarlatyny.

Rano nie mógł przełknąć soku (dołączyło się gardło i to solidnie), więc od razu pojechaliśmy do przychodni.

Pediatra nie miała wątpliwości, że to szkarlatyna, więc zostaliśmy uziemieni na dobre w domu.

A po Byśku widać "gołym okiem", że chory jest. Nie ma siły chodzić, marudzi trochę i śpiący też bardziej niż zwykle. Ale to wina gorączki....

No i nic nie je poza kluskami, bo te łatwe do przełknięcia są i nie drażnią gardła. Tak więc cały dzień jemy kluski, dużo pijemy i ładujemy leki.

Mój szkarlatynowy kluskojad...

Teraz sobie spokojnie śpi, ale za pół godziny muszę mu podać antybiotyk, który ma brać co 8 godzin...

No cóż... byle do wiosny!

Bo podobno wtedy dzieci mają już nie chorować, he he he.

Turnus "luźniej"

2011-02-20T02:45:00.000+01:00

KasiaO mnie popędza, bo doczekać się nie może kolejnych fotek z wyjazdu do Sosnowca, więc znowu noc zarywam i piszę (zamiast czytać, bo książka na mnie czeka...)

Bo ja najbardziej lubię nocą pisać i siedzieć w sieci.

Spokój i cisza dokoła, a i sam internet szybciej hula....

No więc, żeby nie przynudzać za bardzo, od razu przejdę do rzeczy.

Podczas naszego turnusu mieliśmy oczywiście sporo czasu na odpoczynek i zabawę, na spokojne posiedzenie przy kawce no i jakby nie patrzeć na zaglądanie do angielskiego (który ostatnio mocno mi podpadł, bo kompletnie nic nie rozumiem z ostatnich zajęć).

I tak się jakoś nam poskładało, że prawie każde popołudnie spędzaliśmy poza naszym "hotelem", którym było niewielkie biuro przerobione na 3 pokoje, sporą łazienkę, aneks kuchenny wyposażony w to co może się w kuchni przydać i przedpokój w którym stała sofa, stół i krzesła.

Mieszkanko całkiem przyzwoite, dobrze wyposażone (w każdym pokoju były 2 łóżka, szafa, telewizor i lampka nocna) i wygodne. A najważniejsze, że całkiem dobrze nam się tam mieszkało...

Chłopcy w ulubionej kryjówce Byśka

Ulubiona rzecz Igora.... lustro!

Portrety.... moje ulubione ;)

Aż trzy razy podczas tych dwóch tygodni udało nam się pojechać do naszych przyjaciół, którzy mieszkają w Katowicach (jeszcze ). "Starzy" to Olga i Adaś, a dzieci to Igor też "rozszczepiak" (no normalnie jak brat bliźniak Igora z NS) i Leoś... Znamy się z Międzywodzia, letnich turnusów nad morzem

Tak więc mamy też fotki zrobione u chłopców:

Tu bez Leona.... Sami nasi "trzej muszkieterowie" (w tym miejscu po prostu muszę wrzucić linka do innego zdjęcia naszych "trzech muszkieterów".... ależ było fajnie... zobaczcie sobie o tutaj... 2 fotka od góry)

"Wow... ale komóra"

Było też jedno takie popołudnie, kiedy wybrałyśmy się z Kasią i chłopcami do dużej Katowickiej galerii..... po 2 godzinach tam spędzonych miałyśmy obie tak dość, jakbyśmy 15 kilometrów szły bez przerwy. Oczywiście prawie niczego nie mogłyśmy spokojnie oglądnąć, bo chłopcy zaraz nam zwiewali i musiałyśmy za nimi pędzić, a jak klapnęłam sobie na ławce pod apteką (Kasia poszła do apteki właśnie) to tylko się darłam na pędzących dokoła ławki chłopców, żeby ludzi nie rozjechali

Na 5 minut przystopowali pod fontanną....

Ach... muszę Wam napisać:

Spokojne wczesne czwartkowe popołudnie w sklepie IKEA, a tam na środku w otoczeniu tłumu ludzi, dwóch ok. 5 letnich chłopców na wózkach inwalidzkich, szlochających w głos (ze łzami na policzkach) "mamo zaczekaj na mnie" i "babciu, dlaczego mnie zostawiłaś".... widok bezcenny.

Tak oto Bysiek z Igorem wystraszyli się, że zostali porzuceni przez nas (byłam ja z babcią Igora) na środku sklepu.... Jakoś zapomnieli, że mieli się bawić przy słupku dla dzieci i czekać na miejscu na mnie Uśmiałam się serdecznie...

Ostatnia fotka, to Byśkowe nogi pozaklejane przez pana Tomka, żeby je bardziej zmobilizować do pracy.

Nie wiem, czy miałam jeszcze coś opisać, ale jak mi się przypomni to dopiszę

Kasia zwróciła mi uwagę, że w poprzedniej notce nie wpisałam jak bardzo nas zaskoczyli obaj chłopcy, tym że ćwiczyli naprawdę dzielnie. Bałam się, że będą wrzaski, bunty i nie wiem co jeszcze, ale muszę im przyznać, że tylko czasem zdarzało się (Byśkowi oczywiście) marudzenie na sali ćwiczeń. Parę razy dość silne, ale i tak nie spodziewałam się, że będzie aż tak dobrze!

Na koniec mój ulubiony filmik z pobytu w Sosnowcu... słychać na nim jak bardzo się śmiałam

Pozdrawiam serdecznie

Ren-Pol i kombinezon TheraSuit

2011-02-17T15:54:00.000+01:00

Wreszcie jestem.

Właściwie to już od kilku dni jesteśmy w domu, ale jak to ja.... musiałam się odpowiednio "nastroić", żeby na dobre usiąść przy komputerze.

Poza tym musiałam sobie wybrać zdjęcia (a to wcale nie takie proste, przy dość dużej ich ilości) no i zdecydować który z nagranych filmików chciałabym Wam pokazać. Właśnie przy tym spędziłam najwięcej czasu, bo film za długi, za duży no i jeszcze w dodatku odwrócony trochę był. Nieważne.

Na turnusie byliśmy w ośrodku Ren-Pol w Sosnowcu.

Sala ćwiczeń zupełnie przyzwoita, choć nie da się niestety napisać, że jest tam bardzo czysto.... myślę, że sprawa sprzątania, a w zasadzie trochę mniejszego brudzenia jest tam po prostu źle rozwiązana i może nieprzemyślana wystarczająco....

Sprzęt do rehabilitacji całkiem niezły, jakościowo na odpowiednim poziomie i na tyle różnorodny, że nawet mnie kilka rzeczy zaciekawiło

Przebieg ćwiczeń dość nietypowy jak dla nas (ciągle ćwiczących w jednym ośrodku w zasadzie), bo zaczynały się od rozgrzewania nóg i od masażu (najłatwiejsza i najprzyjemniejsza część ćwiczeń).

Potem pani Monika, która przez całe 10 dni mordowała się z Byśkiem, zakładała mu górę kombinezonu TheraSuit i ćwiczyli na piłce, wałku, kostkach i przy drabince.

Hmmm, tak się zastanawiam jak by tu opisać ten kombinezon....?

Kombinezon ThearaSuit to takie urządzenie, które wspomaga rehabilitację metodą o tej samej nazwie. Składa się z kamizelki, spodenek, nakolanników (czasem jeszcze potrzebna jest czapeczka do stabilizacji głowy) i butów z odpowiednimi taśmami do zamocowania gum. Wszystkie części kombinezonu łączy się ze sobą (indywidualnie dla każdego pacjenta, według potrzeb i możliwości) za pomocą elastycznych gum, dzięki którym można całkowicie skorygować sposób stania, czy poruszania się osoby w kombinezonie.

Głównym celem takich zajęć w kombinezonie TheraSuit jest zwiększenie i polepszenie:

-aktywnego zakresu ruchowego,

-siły i wytrzymałości mięśni,

-kontroli nad mięśniami,

-niezależności ruchowej.

Ostatnie pół godziny ćwiczeń, to w zasadzie najtrudniejszy etap dla Byśka (a może i dla każdego z ćwiczących tam dzieci), bo musiał wtedy ćwiczyć nawet w butach przymocowanych odpowiednio do kombinezonu....

Nawet nie wiecie jak ciężko jest wstać takiemu zakutemu w osprzęt Byśkowi

Wiem, że nie jest to prostą sprawą, bo wyraźnie widać było po nim jak dużo wysiłku musiał wkładać w utrzymanie się w tym ustrojstwie. Ale nie było źle

Najważniejsze, że turnus zakończyli chłopcy z sukcesami.... Igor coraz lepiej radzi sobie z chodzeniem z kulami (sama nie wiem, czy nie lepiej idzie mu już nawet bez kul i ortez, bo z niego to jeszcze inny "przypadek" ), a Bysiek twardo trenował proste chodzenie.

W każdym bądź razie obaj chłopcy na zakończenie turnusu otrzymali medale i dyplomy. Bardzo, naprawdę bardzo się ucieszyli...

Jestem zadowolona z wyjazdu i mam nadzieję, że to jego chodzenie będzie coraz lepsze

Na koniec krótki film z ćwiczeń

O samym ośrodku i o miejscu zakwaterowania napiszę w kolejnym poście, tam też będą "luźniejsze" fotki z wyjazdu... takie, gdzie nie ma ćwiczeń

2011-02-07T00:16:00.000+01:00

A jednak.... nie mogę się powstrzymać, żeby nie napisać kilku słów, skoro już jestem w sieci

Całkiem przypadkiem w zasadzie, bo przecież oficjalnie jestem wciąż w Sosnowcu na turnusie rehabilitacyjnym z Byśkiem, ale skoro już wyrwaliśmy się stamtąd na "przepustkę" to skrobnę coś, ale na razie nie będzie ani słowa o turnusie, żeby nie zapeszyć

Miałam spędzić spokojny weekend w rzeszówku, tymczasem całą sobotę i pół niedzieli przeleżałam w łóżku z powodu przeziębienia, które przywiozłam ze Śląska, a konkretnie podobno z Zagłębia (nie rozróżniam, ale tam podobno jest to istotne...).

Cieszę się, że przyjechaliśmy, bo Bysiek jednak bardzo tęsknił za Fasolą, choć nie pokazywał tego bardzo. Od dwóch dni, nie odstępował jej na krok...

Rozmowa tuż po tym, jak wjechaliśmy w piątek do Rzeszowa:

mama - "Bysiu, poznajesz gdzie jesteśmy???"

Bysiek - "Oooo ja!!!! To Polska!!!!"

mama - "Ha ha ha... Bysiek, w Polsce byliśmy cały czas przecież, ale pytam, czy poznajesz co to za miasto?"

Bysiek - "To Rzeszów"

mama - "No właśnie, a po czym poznałeś?"

Bysiek - "Eeeee po... zapachu!!!!"

W piątek na sali ćwiczeń pojawiła się ekipa aktualności TV Katowice (Igor KasiO na widok ekipy z kamerą powiedział "Co??? Znowu będą robić wywiad???"), która robiła wzmiankę o wprowadzonym 23% podatku VAT na turnusy rehabilitacyjne... uwierzylibyście???? Oczywiście mam na myśli podatek, a nie telewizję.

Nagrali naszych chłopców podczas ćwiczeń i mnie, jako wkurzoną mamę zbulwersowaną durnym pomysłem naszej władzy....

Polecam więc 12-stą minutę aktualności TV Katowice.

Dziś czuję się znacznie lepiej (nafaszerowana jakimiś medykamentami z reklam), ale wyjścia w zasadzie nie było, bo przecież rano, znowu ruszamy w drogę.

A za tydzień mam nadzieję, pojawię się z nową notką i na pewno ze zdjęciami...

Pozdrawiam wszystkich serdecznie

W drogę...

2011-01-31T01:29:00.000+01:00

Zaglądnęłam na chwilkę dosłownie do sieci, żeby zapłacić rachunki i pożegnać się z Wami na dwa tygodnie.

Dosłownie za parę godzin jadę z Byśkiem do Sosnowca na turnus rehabilitacyjny.....

Mam ogromną nadzieję, że tamtejsza kadra będzie potrafiła pomóc Byśkowi wyzbyć się tego okropnego nawyku krzywego stania i chodzenia "pogipsowego".

A przede wszystkim mam nadzieję, że będą potrafili tak go zagadać, żeby w ogóle chciał ćwiczyć.

Bo jak wiadomo, ostatnimi czasy kiepsko z tym u niego ;)

Martwi mnie trochę sprawa, zawalenia 8 godzin angielskiego, bo zdaję sobie świetnie sprawę z tego, że z moimi umiejętnościami posługiwania się tym językiem, mogę mieć ogromne problemy z nadrobieniem zaległości.... ale cóż, są rzeczy ważne i ważniejsze!

Ola zostaje z Markiem i dziadkami, którzy będą ją zawozić i odbierać ze szkoły i zajęć, bo nie wiem, czy wiecie, ale w naszym województwie ferie zimowe właśnie się skończyły i Oleśka jutro wraca do szkoły....

Nie wiem, czy jeszcze coś miałam Wam przekazać, ale ponieważ tam gdzie jadę, dostępu do sieci mieć nie będę, to może w zeszycie zapisywała będę, co będę miała Wam opowiedzieć ;)

Tak więc... do poczytania! :)

Urolog i ortopeda (styczniowe wizyty)

2011-01-27T01:42:00.000+01:00

Urolog

Wizyta planowana..... w zasadzie po prostu kontrolna.

Kilka dni wcześniej zrobiliśmy badanie ogólne i posiew moczu. Wyniki prawidłowe. Bardzo się cieszę, bo czasem przy cewnikowaniu zdaje mi się, że coś jest nie tak i martwię się, żeby nie powtórzyła się historia sprzed 4 lat, kiedy wyniki badań wciąż wskazywały oporne bakterie. Wtedy pomógł dopiero szpital.... na szczęście okazało się, że pomógł bardzo skutecznie, bo od tamtego czasu mamy spokój

Badanie USG nerek, też prawidłowe.

Pewnie w maju czeka nas kolejna urodynamika, a po niej (ustawienie aparatu zależne jest od wyników badania) od nowa zabiegi elektrostymulacji pęcherza.

Ustawione leki mam podawać bez zmian, bo jak na razie spełniają dobrze swoje cele.

Wygląda więc na to, że w strefie urologicznej mamy dość ustabilizowaną sytuację, na razie.

Przy okazji napiszę, że wreszcie mam sklep w Rzeszówku, w którym mogę zrealizować wniosek i na pieluchy i na cewniki! W dodatku i pieluchy i cewniki są takiej firmy jaką lubię . I za dobre pieniądze. W sumie jest to mała rzecz, ale bardzo cieszy. Nie muszę krążyć przez miasto szukając tego, co chcę kupić, tylko za jednym razem mam czego potrzebuję!

Ortopeda

Ponieważ jak już wiecie mamy nowe ortezy, to wypadało pokazać się u naszego doktora ortopedy.

Jak zwykle w przychodni.... dziki tłum, więc jak zwykle przybyliśmy jako ostatni . No i jak zwykle pielęgniarka nas za to skrytykowała, więc po zleceniu zrobienia zdjęcia, mieliśmy być przyjęci na oddziale już, bo pan doktor więcej pacjentów nie miał i nie będzie czekał tylko na nas

Ale przed wyrzuceniem nas na RTG, nogi oglądnął... i w ortezach i bez, oglądnął kręgosłup i powiedział, że ogólnie wygląda to nieźle, ale musimy pstryknąć kolejną fotkę.

Fotkę pstryknęliśmy, ale do pana doktora już się nie dostaliśmy, bo był na bloku operacyjnym, a my po godzinie mieliśmy dość czekania.

Za to we czwartek wpisałam się na "prywatę", gdzie spokojnie zdjęcie oglądnął stwierdzając, że jest lepiej i że czas najwyższy zdjąć gips. Na stałe!

Przyznam, że (o dziwo) ta rewelacja nie wywołała we mnie fali radości, a tylko obawę, czy aby na pewno pan doktor jest pewny i się nie myli....

Oczywiście o wszystkich obawach powiedziałam, ale usiłował mnie przekonać, że gips był tak długo na wszelki wypadek, po tych jego komplikacjach z niewiadomych przyczyn.

Za to pan doktor plusa dostał od nas, bo kasy za wizytę nie wziął (po raz kolejny)

Doszłam do wniosku, że mam ograniczone nieco zaufanie do ortopedów i chyba ze strachu Bysiek jeszcze przez parę dni chodził w gipsie.

Jednak ze względu na koszmarną postawę i styl chodzenia, spowodowane przez tyle czasu w gipsie właśnie, wreszcie porzuciliśmy go na stałe. Czy dobrze? Pojęcia nie mam, ale chcę.... i muszę wierzyć w to, że dobrze robimy.

Oczywiście na samym przekonaniu nie zostaniemy, bo czekamy na kontrolę w Warszawie i kto wie, może zdecydujemy się pokazać te nogasy jeszcze komuś innemu.

Na razie Bysiek chodzi i trochę ćwiczy w nowym sprzęcie.

Niestety tylko trochę ćwiczy (w Rosenkranzu zalecono nam intensywne ćwiczenia w ortezach), bo akurat teraz w naszym ośrodku rehabilitacyjnym urlopy są i to trochę, to tyle co ja z nim zrobię w domu.

Ale już za kilka dni czeka nas wytężenie sił, bo jedziemy na turnus rehabilitacyjny na Śląsk. Może tam spróbują Byśka ustawić do pionu i na nowo pokażą jak i co....

Dobrej nocy wszystkim

Ortezy z Rosenkranza

2011-01-21T14:28:00.000+01:00

Na początku stycznia pojechaliśmy na zaplanowaną przymiarkę ortez do Gorlitz do firmy Rosenkranz.

Ponieważ Marek ma ogromne problemy z załatwieniem sobie wolnego dnia w pracy, to zdecydowaliśmy się pojechać we czwartek w Trzech Króli. Tam, za niemiecką granicą firmy pracują w ten dzień, więc można powiedzieć, że dzięki temu udało nam się wszystko sprawnie załatwić.

Przymiarka wypadła dość pomyślnie, bo ortezy faktycznie dopasowane były rewelacyjnie, poza długością... i od góry i na dole pod stopą trzeba było je skracać. Ale to standardowa rzecz, bo przecież lepiej zrobić za długie i skrócić, niż za krótkie

Tak więc po obcięciu są zdecydowanie lepsze, choć ja i tak trochę ubolewałam bo nadal są dłuższe od stopy o jakieś 1,5 - 2 cm. Ale tak kazano nam zostawić z zapewnieniem, że jemu to przeszkadzało nie będzie, a może się okazać, że za pół roku noga mu urośnie i będzie klops. Dobra, niech będzie.

Wybłagaliśmy, żeby zrobiono nam ortezy "na gotowo" na następny dzień, bo mieliśmy umówioną gościnę u KasiO w NS i doszliśmy do wniosku, że jeśli się zgodzą, to po nie przyjedziemy i będziemy mogli zobaczyć na miejscu efekt końcowy i ewentualnie coś jeszcze skorygować.

Udało się.

U "nowych solaków" jak to Bysiek zwykł mówić witaliśmy trochę spóźnieni Nowy Rok...

A piątek pojechaliśmy po gotowy sprzęt.

I doszłam do wniosku, że mieliśmy szczęście, że zgodzono się zrobić tak szybko, bo zamiast w domu czekać na przysłane ortezy i buty, przynajmniej dostaliśmy dokładne instrukcje jak mamy z Byśkiem ćwiczyć w tych ortezach i na co zwracać szczególną uwagę podczas jego chodzenia.

Bo okazało się, że Bysiek po prawie 10 miesiącach w gipsie nie potrafi prawidłowo stać, nie mówiąc już o chodzeniu. Preferuje jedną nogę, przez co wygląda jakby druga była dłuższa... a tak nie jest, bo (choć po całym tym cyrku z komplikacjami pooperacyjnym, gdzie było zagrożenie, że noga nie będzie rosła) nogi mu zmierzono i stwierdzono, że są równe!

Ale problem pozostał, bo skoro nogi są równe, to znaczy, że w głowie zakodował mu się już bardzo nieprawidłowy sposób chodzenia, który teraz będzie koszmarnie trudno zmienić

Dodatkowo zamontowano Byśkowi w lewej ortezie malutki mostek, którego zadaniem jest utrzymywać paluszki w prawidłowym położeniu, bo (też przez gips) najmniejszy palec jakby zniknął pod pozostałymi

Same ortezy wykonane są świetnie... zastrzeżeń z moje strony brak.

I choć na początku marudziłam trochę na ich długość, to szukając w Rzeszówku pantofli, które dałoby się nałożyć na nowe ortezy (mimo iż kupiliśmy buty w Rosenkranzu, chyba każdy zdaje sobie sprawę z tego, że nie da się chodzić wszędzie i non stop w tych samych butach....) doszłam do wniosku, że nie ma to znaczenia, że są one trochę za długie, bo i tak pantofle, które udałoby się od biedy (ze względu na szerokość ortez) na nie wcisnąć są o 5 numerów za duże!!!!!!! No więc pantofli nie mamy, więc i na podwórku i w domu w jednym obuwiu Bysiek pomyka

Zastrzeżenia jednak na razie ma Bysiek .... mówi, że nowe ortezy są niedobre, nie umie w nich chodzić, a lubił stare i te są mu nie potrzebne. Jednak i on powoli zdanie zmienia... na szczęście

Fotki wrzucam i jak coś mi się przypomni, albo nowe refleksje się pojawią, to napiszę...

Ortezy.... na pierwszym planie, ta z przegubem fleksyjnym

Bysiol w nowym sprzęcie

Pozdrowionka dla wszystkich serdeczne...

Sylwester

2011-01-17T01:23:00.000+01:00

Znowu mam zaległości

Bo jak tylko przez jakiś czas nie wchodzę do sieci, to sprawy do zapisania nawarstwiają mi się i jeszcze bardziej nie mam natchnienia do pisania. Taki ze mnie leń jest. Niestety

Już minęła połowa stycznia, więc chyba czas najwyższy napisać jak spędziliśmy Sylwestra.

W zasadzie można by skwitować to stwierdzeniem: ORYGINALNIE i jak nigdy dotąd, bo było.... bardzo, ale to bardzo brudno, nieelegancko, niewieczorowo i "remonotowo", ale za to w świetnym towarzystwie i z super humorem

Otóż tego niezwykłego wieczoru zdewastowaliśmy 3 pokoje w starej szeregówce, w której od 40 lat prawie nic nie zmieniono, a od 10 lat nikt w niej nie mieszkał..... więc wyobraźcie sobie jak było tam czysto

Dzieci były z nami i świetnie się bawiły paląc w kominku stare drewniane szuflady i brudząc się niemiłosiernie, ale na szczęście ok. 23 udało mi się zaprowadzić ich do moich rodziców i wsadzić do wanny

My do północy pilnie pracowaliśmy, a potem spokojnie przywitaliśmy Nowy Rok.

Fotorelacja:

Pieczenie kokosanek

Dzieciaki - fotka robiona "z góry"

To zdjęcie uwielbiam.... Hanka i Łysy (chrzestni Olki)

Palimy (prawie) wszystko

To ja! Przy pierwszym cięciu złamałam jedyny brzeszczot jaki mieliśmy... he he he

Ale szampan był i toast wznieśliśmy!

Jeśli ktoś z was niewyżyty jest "remontowo" to z całego serca polecam taką formę imprezowania.... bo na wesoło i w doborowym towarzystwie pracuje się lepiej!

Świąteczna niespodzianka - dziękujemy z całego serca :)

2011-01-06T01:02:00.001+01:00

Weny mi brak do pisania, a nabożeństwa do grzebania w sieci także ostatnimi czasy nie mam, więc wpis będzie stosunkowo krótki, ale za to z fotkami (takie lubię najbardziej).

Święta minęły nam bardzo spokojnie i w zasadzie bez jakichś zgrzytów (bo nie pamiętam, czy wam pisałam, że w ubiegłym roku, pożarliśmy się z Markiem o.... choinkę. Ha! Nawet o to można się kłócić, jakby ktoś nie wiedział ... ).

Cała rodzina stawiła się w komplecie i wszyscy zdrowi a to przecież najważniejsze.

Jedyną niespodzianką ale jakże miłą był prezent od... no właśnie nie wiadomo od kogo. Moja ciocia, która jest właścicielką Erki, znalazła pod drzwiami (ktoś zadzwonił i zniknął) zamkniętą kopertę:

Niespodziankę otworzyliśmy przy świątecznym stole w Wigilię.

W kopercie była kawa dla STORATu, smakołyki dla Erki i mniejsza koperta z napisem "dla Krzysia".

A w kopercie było 200 zł!!!!!!!

Napisać się nie da, jak bardzo się człowiekowi ciepło na serduchu robi w takim momencie. I to nawet nie chodzi o te pieniądze (kupimy za nie Byśkowi skarpetki do ortez [2 pary kosztują 100 zł] w Gorlitz tam gdzie ortezy robimy, no i może jeszcze jakąś zabawkę ), ale o sam fakt, że ktoś myśli o nas ciepło i to właśnie w Święta.

Bardzo żałuję, że nie wiem od kogo jest niespodzianka..... Chciałabym osobiście podziękować, ale nie mam komu, dlatego piszę o tym tu z nadzieją, że może kiedyś, całkiem przypadkiem albo i nie, ten nasz niespodziewany Mikołaj, zaglądnie na bloga i przeczyta jak nam miło dzięki niemu

Olka pod sklepem, gdzie można się było sfotografować ze świtą "świętego"

Anik (chrzestna Oli) usiłuje nauczyć ją jak się skrzypce trzyma

Prezenty...

Ha! Bysiek z gwiazdą jako strzelbą

Nie mogłam się powstrzymać przed próbą zagrania na Olkowym prezencie od Ani

Prosto z Polski - Erka i Krzyś :)

2010-12-30T17:34:00.002+01:00

Tuż przed Świętami lansowaliśmy się z Bysiem i Erką w radio i telewizji... a co!

Tak serio, to oczywiście były to zaledwie krótkie epizody o których już pisałam, ale jak dla nas to i tak dość!

Bysiek podczas rozmowy z ekipą TV Rzeszów, nic nie chciał powiedzieć, ani nawet głowy podnieść, a Markowi powiedział: "moge im coś powiedzieć, ale jutro dopiero!" Ot, gwiazda się trafiła

W każdym bądź razie nie dało się z nim nic załatwić, więc tylko migawka z Byśkiem była.

Ale za to, następnego dnia (tak jak obiecał), miał zdecydowanie więcej cierpliwości do ekipy z TVN24 i o wiele lepszy humor.

Dlatego nagranie było przyjemniejsze i bardziej "rozmowne".

Obie osoby z ekipy nawiązały z Krzysiem taki kontakt, jakby robiły wywiady tylko z dziećmi. Pokazali mu mikrofon, kamerę i dzięki temu wszystko potoczyło się dość sprawnie i naturalnie.

Byłam zaskoczona, bo miałam ogromne obawy przed tym spotkaniem. Niepotrzebnie, bo ci ludzie świetnie wiedzieli co robić i jak się zachować przy mrukliwym Byśku....

Kto przegapił, a ma ochotę zobaczyć jak wypadliśmy, proszę bardzo... oto link do "naszego reportażu": Prosto z Polski.

W reportażu jest taka kwestia: "chłopiec myśli, że uczy psa"....

Zastanawiałam się, czy Bysiek to usłyszy i zwróci uwagę, na to co mówią. Nie spodziewałam się jego reakcji

Siedząc przed telewizorem, wrzeszczał w jego stronę: "nieprawda, ja już umiem cyfry i to ja ucze Erke!!"

He he he.... tak więc więcej mu tego nie pokazuję

Fotki ze spotkania z TVNem:

"mamo widzę Cię"

No i kolejne spotkanie z Eruszką (nie mogłam się powstrzymać):

"Erka zapamiętaj.... to jest cyfra 4"

Z całego serca wszystkim życzę szczęśliwego Nowego Roku!

Niech będzie dla Was udany, spokojny i radosny.

Wesołych Świąt!

2010-12-24T12:03:00.000+01:00

...Mizerna cicha, stajenka licha, pełna niebieskiej chwały, oto leżący przed nami śpiący w promieniach - Jezus mały...

Moi Drodzy...

Ponieważ jest to na pewno ostatni wpis przed Świętami, to chcę Wam wszystkim, którzy tu zaglądacie, życzyć wszystkiego dobrego na ten wyjątkowy czas.

Zdrowych, spokojnych, radosnych i rodzinnych Świąt z całego serca życzą:

Kaja z Markiem, Olą i Krzysiem :)

Sesja

2010-12-20T00:16:00.001+01:00

6 grudnia stawaliśmy z Byśkiem po raz kolejny na komisji orzekania o niepełnosprawności.

Orzeczenie dostał na 3 lata.

Niestety po raz kolejny musieliśmy stawać i dostaliśmy tylko na 3 lata, bo członkowie komisji orzekającej chyba wierzą w to, że stanie się cud i moje dziecko nagle będzie zdrowe..... co daj Boże.

Ale jak nie wiadomo o co chodzi, to wiadomo, że chodzi o pieniądze.

Bo za tym idą oszałamiające wręcz kwoty..., a mianowicie na dziecko z orzeczoną niepełnosprawnością otrzymujemy całe 153 zł., żeby nie było... miesięcznie .

Ponieważ dostaliśmy nowe orzeczenie, musieliśmy sobie zrobić nową kartę parkingową i będziemy robić nowy bilet uprawniający nas do jazdy za darmo komunikacją miejską. Do tych dokumentów niezbędne jest aktualne zdjęcie dziecka....

No i mieliśmy taką małą sesję korzystając z "musu" :

Najsłodsze... razem

Bysiol

W niedzielę ukazała się krótka informacja o Erce i Byśku (temat z poprzedniego wpisu), w Aktualnościach TV Rzeszów, w której można przez ułamek sekundy zobaczyć zawstydzonego Bysiola (powiedział, że nie będzie gadał z telewizją).

Można przeskoczyć od razu na około 10 minutę TEGO programu

Mam nadzieję, że kolejny materiał, który nagrywała inna ekipa będzie troszkę ciekawszy, bo Krzysiek wykazał się większą tolerancją i chęcią współpracy... zobaczymy i jak tylko się ukaże, to na pewno dam znać

Udanego przedświątecznego tygodnia Wam życzę!

Erka i Krzyś

2010-12-16T01:19:00.001+01:00

7 grudnia w Warszawie ogłoszono wyniki plebiscytu "Pies Bohater Roku 2010".

Zwycięzcą został policyjny pies Killer, a jedno z wyróżnień otrzymała Erka ze STORATu.

(W tym miejscu chcę wtrącić, że ubiegłorocznym zwycięzcą została Rzepa, także "storatówka").

Erka, to suka rasy owczarek niemiecki, która tak jak Bysiek w tym roku skończyła 4 lata .

Jest psem, szkolonym do poszukiwań zaginionych ludzi w różnych sytuacjach i terenach. Ma na swoim koncie 18 akcji ratowniczych. Jest pierwszym w Polsce psem wyszkolonym do pracy węchowej na pojeździe.... jadąc np. quadem, czy skuterem śnieżnym, Erka sygnalizuje szczekaniem, że złapała trop i chce to sprawdzić.

Ta metoda poszukiwań jest wprowadzona do szkolenia przez STORAT i nie ma co ukrywać, jeśli tylko teren i okoliczności są sprzyjające, pozwala oszczędzić ratownikom dużo siły i czasu, który jest na wagę złota w przypadku dajmy na to zaginionego dziecka.

Ale poza swoją główną profesją, Erka szkolona jest także do pomocy Byśkowi. W zasadzie do nauki poprzez zabawę.

Jeszcze w ubiegłym roku Bysiek zasmakował zabawy z Erką.... wtedy był chyba nawet bardziej odważny niż dziś No ale młodszy był.... .

Obecnie usiłuje się buntować, przed wszelkimi rodzajami ćwiczeń... nie lubi się podporządkowywać i ma dość rehabilitacji ogólnie.

Tymczasem ćwiczenia z Erką, są czymś innym. Cały czas mówimy mu, że to on uczy Erkę, a nie odwrotnie. Razem uczą się kolorów i cyfr. Poprzez wydawanie konkretnych poleceń Krzyś ma zapamiętać jak wygląda dany kolor, czy napisana cyfra. Tymczasem Erka ma za zadanie przynieść klocek odpowiedniego koloru, czy tabliczkę z cyfrą.

Najwięcej radości jest oczywiście wtedy, gdy Erka się pomyli, albo zrobi coś innego niż powinna .

Zdjęcia marne, ale są

P.S. Chciałam udostępnić do odsłuchania nagranie na ten temat z Radia Rzeszów, które dziś zostało puszczone na antenie, ale chyba nie jest to możliwe .

Można sobie tylko przeczytać.

NS listopad 2010

2010-12-13T00:01:00.001+01:00

Ostatnio się rozpisałam tak bardzo, że chyba Wam się nawet czytać nie chciało

Dlatego dziś ekspresowy wpisik będzie, okraszony kilkoma zdjęciami z tego samego wyjazdu co poprzedni, ale opierający się na naszym pobycie w Nowe Soli.

Bo tak jak pisałam, nie mogliśmy nie pojechać do Kasi, będąc tak niedaleko niej, a tak bardzo daleko od nas...

Weekend jak zwykle bardzo sympatyczny i wesolutki był, choć trochę senny ze względu na ponurą aurę końca listopada.

Ale jak wiadomo nie ma co narzekać, bo w końcu listopad prawie w całości był dla nas bardzo łaskawy w tym roku.

Ja w każdym razie nie pamiętam, żeby było tak ciepło jesienią

No to fotki:

"maniaki komputerowe"

Najlepsza zabawa śniegiem jest na cieplutkiej podłodze w ciotkowej łazience... Śnieg trzeba było do domu przytargać, bo dwoje z czwórki dzieci zagipsowane nogi miało

"najlepsza na świecie zabawa w bidecie"

Trzyma się, choć po przejściach trochę

No i wariacje wieczorne... kto chciał, ten pokazał co potrafi (fotka na razie Oli tylko, bo nie wiem czy Kasia zezwoli "ichnie" wrzucić)

Ach. Co tu pisać... lubimy jeździć do NS. Takie mamy hobby

Wizyta w Rosenkranzu

2010-12-05T02:11:00.003+01:00

Nieźle zimno na świecie się zrobiło... brrr.

Dobrze, że jestem jednym z tych szczęśliwców, którym jest teraz ciepło w domu... tak sobie myślę właśnie, że człowiek bardzo często nie docenia tego, co ma. I nie myślę o dobrach materialnych, tylko o najzwyklejszych przyziemnych rzeczach, dzięki którym standard naszego życia jest na poziomie, załóżmy... normalnym.

Bo przecież mało kto myśli o tym, że jest szczęśliwcem tylko dlatego, że np. może w danym momencie spokojnie sobie spać, zjeść coś jak poczuje głód, czy podrapać się po nosie i pójść gdzie chce....

A jednak.

Patrząc z mojej perspektywy, która chcąc nie chcąc zmieniła się przez Byśka (a może raczej dzięki niemu), częściej doceniam całkiem normalne i naturalne rzeczy. Takie właśnie o jakich wspomniałam wyżej.

Ciekawe, czy to absurdalne? Może głupieję

W każdym razie siedzę w ciepłym mieszkaniu, a za oknem zimno jest. Teraz -10. No i śniegu mamy bardzo dużo, przez co jeszcze bardziej uświadamiam sobie brak butów dla Byśka.

Według mnie nie da się kupić buta na gips. To znaczy takiego buta, w którym Bysiek miałby możliwość pójścia na sanki np, czy chodzenia. Biedujemy trochę z tego powodu, ale w niedalekiej perspektywie mamy nowe ortezy i do nich buty.... a to cieszy bardzo.

Więc moja relacja z zakładu ortopedycznego Rosenkraz.... Tu link jest do zakładu w Jeleniej Górze, ale my byliśmy w Gorlitz w Niemczech, bo tam szybciej i łatwiej dojechać jest z Rzeszowa.

Obsługa - miła, sympatyczna i według mojej oceny bardzo kompetentna (niestety ja jako dureń językowy, nie rozumiałam, co mówi pani ortotyk, i musiałam wierzyć na słowo panu, który tłumaczył). Pani najpierw wysłuchała naszej opowieści o nogach i o szczegółach Byśka rozszczepu, potem nogę dokładnie oglądnęła, przestudiowała zdjęcia RTG, które mieliśmy ze sobą, a potem oglądała jak Bysiek chodzi (muszę tu wspomnieć, że moje dziecko to gad okropny, bo za nic pójść nie chciało i dopiero przekupstwo zadziałało). Pytała, czy zawsze kołysał się na boki jak kaczka, czy noga przed zabiegiem była bardzo skręcona (musiałam na swojej nodze pokazać, a to trudna sztuka wygiąć nogę tak jak się nie da).

I muszę przyznać w tym miejscu, że jeszcze nigdzie i nigdy Bysiek nie miał tak solidnie branej miary nóg (chyba w 10 miejscach mierzono każdą) i robionego odlewu... To zrobiło na nas wrażenie.

Sprzęt - w zasadzie nie mam pewności, czy sprzęt, który oferuje Rosenkranz jest jakiś szczególny... generalnie ortezy wykonują z materiału termoplastycznego, którym jest chyba! polipropylen (nie pamiętam) no i oczywiście mają w ofercie również włókno węglowe, na które byłam bardzo napalona i nastawiona. Ortezy jakoś szczególnie nie wyróżniają się wyglądem (patrząc na nie nie umiałabym powiedzieć, że są robione w Rosenkranzu, a nie gdzieś indziej, bo materiał "wierzchni", czyli motywy ozdobne są chyba takie same jak w SOLu). No ale zakładam i trzymam się na razie wersji, że może technika lepsza...?

Ceny - tragiczne dla mnie po prostu.... gdyby nie ludzie dobrej woli, którzy przekazują na Byśka 1% podatku (DZIĘKUJEMY!) i czasem wpłacają jakąś dobrowolną kwotę na "nasz" cel do Fundacji, to mogłabym tylko marzyć o takim sprzęcie dla mojego dziecka. Nie wiem, czy pisać powinnam, ale fakturę za ortezy i buty do nich będziemy mieć na bagatela.... 5400 zł. (nie wiem czy już wspominałam, że ceny sprzętu ortopedycznego z kosmosu są)

Po wywiadzie przeprowadzonym przez panią ortotyk, zasugerowano nam zrobienie dwóch różnych ortez:

Na lewą nogę (ta po operacji) zalecono nam zrobienie chyba podobnego sprzętu jak mieliśmy zrobiony pierwszy raz w SOLu, czyli orteza pod kolano, bardzo mocno utrzymująca nogę w odpowiednim miejscu, z przodu w okolicach kostki mocno zabudowana, co akurat mnie bardzo cieszy, bo mniej będę się bała o tą "nieszczęsną" nogę.

Na prawą nogę mamy mieć zrobiony całkiem podobny sprzęt, tyle że w stawie skokowym będzie miał dodatkowo "przegub fleksyjny podnoszący stopę"... Do tej opcji miałam wątpliwości, bo kurcze, Bysiek nigdy nie ruszał nogami w stawie skokowym, więc po co wydawać dodatkową kasę, skoro i tak nic mu to nie da...? Ale podobno właśnie ma coś dać. Pani powiedziała, że mimo iż Bysiek nogą nie rusza, to ruchomość w tym miejscu jest i warto to wykorzystać chociażby dla ćwiczenia nogi i dla prawidłowego wzorca chodu. To już coś... uległam więc.

Mimo mojego napalenia na włókno węglowe (w Międzywodziu był z nami chłopczyk, którego ortezy robiły furorę), Bysiek ortezy będzie miał robione z takiego materiału jak poprzednio, a to dlatego, że chyba nie dogadałam się z rodzicami Damianka... Pokazano mi w Niemczech ortezy z karbonu (włókno węglowe) i kurcze, były zupełnie inne niż te, które oglądaliśmy nad morzem. Te, które mi pokazano były lekkie, to fakt, ale tak sztywne, że wewnątrz ortezy i tak zamontowany był "but" z tworzywa sztucznego, który był plastyczny jak nasze pierwsze SOLowskie ortezy. I jeszcze ten odgłos jak się w nie pukało (jak w sztywny twardy plastik, albo melaminową miseczkę)... zupełnie coś innego.

Poza tym, pani ortotyk stwierdziła, że według niej bez sensu jest robienie ortez z karbonu dla Byśka, bo jest on jeszcze dość lekki, mały i zupełnie nie potrzebuje takiego sprzętu (lekki i bardzo wytrzymały... dla ciężkich osób, czy dorosłych)... tym bardziej, że karbon jest znacznie droższy a trzeba wziąć pod uwagę to, że za rok, czy półtora znowu będziemy musieli robić nowy, bo noga rośnie. No i przekonano mnie ostatecznie tym, że tworzywo naszych ortez będzie dokładnie taką samą funkcję u Byśka spełniało jak karbon

Niestety (a może i dobrze)... zlecono nam wybranie butów do ortez firmy Schein. Piszę niestety, bo cena znacznie w górę poszła przez to, ale z drugiej strony, mamy buty do poprzednich ortez i Bysiek solidnie je używał, a ja spokój miałam i komfort ubierając mu je, bez wciskania na siłę i upychania jak tylko się da...

Nie pamiętam czy jeszcze coś miałam napisać, ale jak mi się przypomni, to dopiszę

Fotki są.

Ortezy z karbonu:

Gipsowanie

Kto pierwszy wyjmie sznurówkę?

Mam tylko nadzieję, że te jazdy i wydane pieniądze nie pójdą na marne. Wkurzę się okropnie jeśli okaże się, że coś jest nie tak, bo przecież z SOLa byłam zadowolona bardzo....

Tylko ta chęć spróbowania jeszcze czegoś lepszego, jeszcze czegoś co bardziej usprawni moje dziecko i da mu większą swobodę, stabilność i większe możliwości, pcha mnie do nowego.

Ale to chyba normalne. Chcę dla Byśka najlepszego, dlatego szukam i próbuję....

Chyba pomogło...

2010-11-25T18:34:00.000+01:00

Witam Was cieplutko, bo na zewnątrz coraz zimniej... Szaro, buro i ponuro. No ale jesień przyszła... rady na to nie ma

No ale o ważniejszym chciałam, bo trzymane przez Was kciuki pomogły.

Byliśmy wczoraj w poradni ortopedycznej, zdjęcie RTG nogi zrobiliśmy i nasz pan doktor powiedział, że wreszcie widzi, że noga zaczęła iść ku lepszemu... nie wiem czy noga może iść ku lepszemu, ale to cytat jest

No i puenta jest najważniejsza.

Jest lepiej i wreszcie to światełko w tunelu zaczynam widzieć znacznie wyraźniej. Choć patrząc na nogę, nie widać tego dobrze, to jednak muszę uwierzyć na słowo lekarzowi, żebym nie osiwiała do końca.

Zdecydowałam, że w związku z polepszeniem się sytuacji... pojedziemy zrobić Byśkowi nowe ortezy. Wreszcie. Już dawno mieliśmy to zrobić, bo noga z poprzedniej ortezy wychodzi, a przez ten gipsior nie mogliśmy ruszyć z miejsca.

I mimo tego, że "ta biedna" noga wciąż nienaturalnie zgrubiona i pod ochroną jest, to ortezy robimy... uważam, że to najlepsze wyjście, bo czekać mogłabym jeszcze baaaaaardzo długo na powrót do normy, a gwarancji, że takowy nastąpi nie mam żadnej.

Tak więc dziś nocą ciemną wyjeżdżamy do Goerlitz.... Zgorzelca po niemieckiej stronie, gdzie mieści się (fantastyczny mam nadzieję) zakład ortopedyczny. Jedziemy tak daleko, bo ja wciąż szukam i próbuję który sprzęt będzie dla Byśka najlepszy i da mu najwięcej stabilizacji ale i swobody w codziennym życiu.

No a poza tym..... ze Zgorzelca do Nowej Soli jest całkiem bliziutko, więc... wrócimy zapewne w niedzielę dopiero, ale za to z nowymi zdjęciami . Moje dzieci szczęśliwe, a ja... po prostu bardzo, bardzo się cieszę, że znowu mam pretekst do odwiedzin u przyjaciół.

Wykopałam dziś zdjęcia, które cyknęłam kiedyś Byśkowi podczas zabawy gogosami (to takie malutkie stworki, które za zakupy można było dostać w pewnym hipermarkecie). Nasze gogosy, to podarunki dla Byśka z kilku źródeł, bo kto wiedział, że zbieramy ten przynosił. (Agaszko dzięki)

Spokojnego i udanego weekendu życzę Wam wszystkim

Nocą

2010-11-23T02:43:00.000+01:00

Późno jak nie wiem, ale dostaję opitol, że nic nie piszę... Tak więc specjalnie dla dziewczyn z nocnych pogaduszek... piszę .

Bysiek ostatnio głównie w domu siedział zamiast do przedszkola chodzić, bo chory był.

A zaczęło się od tego, że zauważyłam, że nie słyszy dobrze.... podczas zabawy z Olą co chwilę mówił: "co?... co?" i to się wciąż powtarzało. A ponieważ po ostatniej infekcji oddychał głównie przez usta i coraz bardziej chrapie, zadzwoniłam do laryngologa i umówiłam się na wizytę.

Na miejscu okazało się, że Bysiek ma wysiękowe zapalenie uszu. Bezbolesne na szczęście, więc się nie skarżył wcale, nie było też kataru ani nic więcej... taka nietypowa infekcja. Dostał leki i już jest o wiele lepiej. Natomiast teraz kaszle jak szalony. Niestety Olka też.

Dr laryngolog kazała nam wziąć pod uwagę możliwość wycięcia Byśkowi trzeciego migdała, który (już kiedyś jakiś lekarz zwrócił mi na to uwagę) jest trochę przerośnięty. Na moje pytania o częstsze chorowanie po ewentualnym wycięciu, powiedziała, że nie powinno dziecko więcej chorować... że powinno być lepiej, ale możliwości infekcji nie da się wykluczyć i w takim przypadku trzeba wybrać tzw. "mniejsze zło".

Ja i tak sceptycznie do tego podchodzę, biorąc pod uwagę ilość narkoz jakie Bysiek przechodził i zabiegów, nie sądzę aby wycinanie migdała było w tej chwili priorytetem... Owszem, jeśli faktycznie będzie to konieczne i choroby uszu będą się powtarzać bądź nasilać, to kto wie? Ale teraz... teraz mówię nie, dziękuję. Poczekam i zobaczę.

Tak jak kiedyś, kiedy Bysiol był jeszcze całkowicie niegadającym Byśkiem, pewna logopedka powiedziała mi, że trzeba mu podciąć wędzidełko po językiem, bo będzie miał problemy z mówieniem, i namawiała mnie na jak najszybsze załatwienie sprawy, póki jest mały i stresował się będzie mniej... (na pewno stres mniejszy... he he he).

Olałam sprawę i logopedkę i poszłam do innej. Pomogło. Bez cięcia .

Może i tym razem się obejdzie... może po prostu przejdzie infekcja i więcej nie wróci.... daj Boże.

I tak mam dość szwendania się po przychodniach, a jeszcze w tym roku czeka nas kilka wizyt u specjalistów.

Nie bardzo lubię pisać o tym, co ma być, bo lubię być po i pisać co już przeszliśmy... nie lubię pisać jaka czeka nas wizyta i czego się po niej spodziewam, albo co chciałabym usłyszeć. Dlatego z reguły jestem tu i zdaję relację z wizyty po fakcie, niż proszę o zaciśnięcie kciuków za coś tam....

Ale tym razem tak wiele bym chciała, tak bardzo, tak się obawiam, że proszę... zaciśnijcie kciuki na środę, oczywiście o wizytę u ortopedy chodzi.

Dziś bez zdjęć będzie, ale za to napiszę jak Bysiek gada... np.:

"mamo, ja nie umiłem tego zrobić"

Czekaliśmy ostatnio na przyjazd montera od telewizora, a Bysiek pyta: "kiedy przyjdzie ten naprawnik?"

Przy okazji notki o okuliście zapomniałam napisać jak Bysiek odczytuje na tablicy do badania wzroku cyfry... zna: 0,1,2, ale przy 4 i 7 miał nie lada kłopoty. Z zapamiętaniem jak się nazywają, bo rozróżnia bez problemu. Tylko te nazwy... Tak więc jesteśmy u okulisty i Bysiek czyta pokazywane mu przez panią cyfry: "zero, jeden, z dziurką, dwa, z daszkiem..." Jak łatwo się domyślić "z dziurką" to 4, a "z daszkiem" to 7. :)

Spokojnego tygodnia Wam życzę :)

Kochasz dzieci, nie pal śmieci !

2010-11-20T01:26:00.003+01:00

Półtora tygodnia temu Olka przyszła ze szkoły mówiąc:

"mamo, znowu idziemy do prezydenta z tą akcją.... no.... wiesz.... kochasz śmieci, nie pal dzieci.... eeee chyba odwrotnie"

No i faktycznie. Poszli.

Trzeba było dziecko uzbroić w worek na śmiecie, w który się odziało, a na szyi trzeba było zawiązać piękny szal z czerwonej bibuły.

Akcja proekologiczna, a takie popieramy.

Ola chodzi do szkoły, która bardzo obszernie zajmuje się zagadnieniami i uświadamianiem uczniów i rodziców w zakresie eko właśnie.... segregacja odpadów, recykling, elektrośmiecie, oszczędność wody i energii itd.

Na temat samej akcji, która organizowana była także w ubiegłym roku, możecie sobie obszerniej poczytać o tutaj...

Natomiast w tym linku możecie zobaczyć rzeszowskie Aktualności, w których była krótka relacja z przeprowadzonej akcji pod Urzędem Wojewódzkim (proponuję od razu przejść do minuty 5:20, gdzie zaczyna się to, o co mi chodzi)

Kto zna nas osobiście, ten chyba pozna fasOlę, a kto nie, temu podpowiem, że dziecko mówiące: "na przykład jakichś butelek plastikowych, plastiku...." to właśnie moje dziecko

Jeszcze jeden link... do gazety online. (tam też Olkę widać he he he)

Fotki autorstwa mojej siostry, która jest mamą Kuby - pierwszoklasisty tej samej szkoły (jako dodatkowa opieka wędrowała razem z "pochodem" do władz).

Ola z dioksyną

Tu razem z Kubą

P.S.

Dopisać muszę, że dzięki ekologicznemu wychowaniu Oli, dowiedziałam się, że istnieje coś co się nazywa "dioksyna"... a nie wiedziałam i usiłowałam jej wcisnąć, że na pewno źle usłyszała, bo z pewnością o toksynę chodziło

A całkiem gratis dorzucam (bo powstrzymać się nie mogę) dwie fotki z wakacji 2009 roku, które przy okazji przekazywania mi zdjęć z "pochodu", Baśka dodała do folderu....

Moje udane dzieci:

Okulista

2010-11-14T19:26:00.000+01:00

Kurcze... narobiłam takich zaległości, że nie wiem o czym najpierw pisać. A wszystko przez to, że najpierw wcale mnie do sieci nie ciągnęło, a potem się przeziębiłam. Po raz kolejny. Chyba już 4 raz od sierpnia tego roku. Jak nic będę się musiała wybrać do lekarza.... ze sobą. No nie ważne.

Byliśmy z Byśkiem u okulisty, żeby skontrolować wadę i sprawdzić dno oka. Jeśli obraz dna oka jest prawidłowy, to wodogłowie powinno być stabilne. Tak więc żebyśmy mogli spać spokojnie, to systematycznie (co jakiś czas) powinniśmy robić takie badanie.

Więc byliśmy.

Dno oka prawidłowe, natomiast wada wzroku (którą szokując mnie totalnie stwierdzono w maju ubiegłego roku), trochę się pogorszyła.... więc z okularów +2,5 zlecono nam zmianę na +3 w każdym oku.

Dobrze, że Bysiek zrobił się odrobinę bardziej karny i teraz grzecznie nosi okulary. W zasadzie nie mamy z tym żadnych problemów.... przynajmniej tyle.

Tak więc nasz prywatny okularnik ma teraz nowsze i bardziej "trendy" okulary. A co! Trza iść z modą

(na zęby nie patrzcie, bo na środku zaciemnienie z lapisu niestety jest)

A tu moje dzieci w komplecie...

W piątą rocznicę....

2010-11-07T00:11:00.000+01:00

Znałam kiedyś psa... psa, któremu niektórzy zawdzięczają życie.

Bo to był pies ratownik - Burak... suka mojej cioci, także dzięki której powstał STORAT, organizacja, w której pracują ludzie o wielkich sercach... za darmo. Potrafią przez całą noc chodzić w ulewnym deszczu żeby znaleźć zaginioną osobę...

A Burak, to pies który jak dzwonił telefon z Policji, że akcja będzie, zaczynała szczekać na wybiegu jak szalona, bo wiedziała, że do pracy idzie, naprawdę to czuła.... Pamiętam świetnie. Niesamowita suka o niesamowitych oczach....

Tekst Pani Zofii Mrzewińskiej, która jest jednym z członków STORATU

"Czterdzieste czwarte wezwanie"

Ciemnowilczaste szczenię urodzone 18 marca 1996 roku zapisano w księgach rodowodowych jako Uti Borek Zwierzyniecki, owczarek niemiecki, suka.

I przez pierwsze cztery miesiące życia nadal pozostawała Uti. Nie było na nią chętnych - bura, o niemodnym namaszczeniu, żółtooka, nie zapowiadała się na miss wystaw - na dodatek, zgodnie z nonsensowną modą, panującą od dawna w hodowli owczarków niemieckich - jej sztywny, garbaty grzbiet i mocno kątowane tylne kończyny powodowały dziwny, niepewny ruch. A po szczeniaku wyhodowanym w klatce, wożonym tylko po wystawach w poszukiwaniu nabywców, trudno było poznać niegdyś tak częste w rasie, wybitne cechy charakteru..

Nie wybierano więc Uti do hodowli ani do pracy. Aż na wystawie w Rzeszowie szczeniak łypnął jastrzębim oczkiem na przechodzącą panią, szukającą koniecznie burej, tylko burej suki, ot tak, by w domu nie było zbyt pusto po wyjeździe córki na studia.. I gdy spotkały się wzrokiem - Uti została Burą.

Tylko że Marta, nowa właścicielka już nie Uti, a Burej, zbyt długo była trenerem, by pozwolić szczeniakowi rosnąć bez pracy, bez szkolenia, tylko na kanapowca..

Nie było to łatwe - zaniedbania kojcowe pierwszych czterech miesięcy życia już rzutują na chęć współpracy z człowiekiem. Modna, a tak naprawdę kaleka budowa owczarka utrudniała swobodny ruch po terenie innym niż wystrzyżony trawnik czy równy asfalt. Ale Uti - już Bura - zbierała dzielnie na leśnołąkowych wyprawach rozlatujące się łapy, atakowała bodaj półmetrowe piaszczyste wzniesienia, leciała w dół na łeb, na szyję i próbowała jeszcze i jeszcze raz. Żeby silnie rozwiniętymi mięśniami nadrobić to, co człowiek zepsuł w aparacie ruchu owczarka niemieckiego.

Zawzięta, uparta i samodzielna suczka coraz chętniej pokazywała, że chociaż umie wiele - niekoniecznie ma ochotę być pokornym pluszakiem do zagłaskiwania. Po jednej z takich demonstracji, córka Marty krzyknęła do szalejącej młodej psicy - "ależ ty nie jesteś żadna Bura, tylko wstrętne Buraczysko!!!"

Tak właśnie Uti - Bura - zamieniała się w Buraka. Już na zawsze. I jako Burak zapisała najpiękniejsze karty w historii polskiego ratownictwa, pracując w Stowarzyszeniu Cywilnych Zespołów Ratowniczych z Psami "Storat" od chwili jego zawiązania w Rzeszowie w 2000 roku.

Była pierwszą suką w Polsce, którą nauczono sygnalizować znalezienie poszukiwanego człowieka bringselem - po znalezieniu ofiary pies chwyta za zawieszony pod obrożą pasek, trzymając go w zębach wraca po przewodnika, oddaje bringsel i wraca z przewodnikiem do zaginionego. Była też pierwszą polską suką ratowniczą, która zdała egzaminy psa lawinowego, tropiącego, poszukiwawczego i gruzowego, przeprowadzane zgodnie z regulaminem IRO - międzynarodowej organizacji ratowniczej.

Od 2000 roku uczestniczyła w 43 akcjach poszukiwawczych - nie licząc akcji tylko rozpoczynanych, czy kończących się w chwili przyjazdu na miejsce zgłoszenia, po informacji, że zaginiony wrócił już ze spaceru lub zatelefonował z miejscowości odległej o 300 km od miejsca rzekomego zaginięcia.

43 razy Burak, w kamizelce ratowniczej, z podpiętym bringselem, na hasło "szukaj, człowiek" ruszała sprawdzić nosem wyznaczony jej teren, przepracowując łącznie 507 godzin.

Skuteczności pracy psa ratowniczego nie mierzy się liczbą odnalezionych ludzi. Bo dziesiątki razy pies przeszukuje teren, w którym nikogo nie ma, gdyby było wiadomo, gdzie jest zaginiony - nie trzeba byłoby przeszukiwać setek hektarów... Ale nie zdarzyło się nigdy, by w terenie przeszukiwanym przez Buraka i oznaczonym jako pusty - pozostał nie odnaleziony człowiek. Choć zdarzyło się odwrotnie - bura suka znalazła zaginioną kobietę w miejscu starannie przeszukanym przed nią przez dziesiątki ludzi...

Praca psa ratowniczego ma często dramatyczne, nie radosne zakończenie.

20 marca 2001 roku podano komunikat przez radio - w Załużu na Rzeszowszczyźnie dzień wcześniej zaginęło 3-letnie dziecko, ktokolwiek może pomóc, ktokolwiek wie... Była to trzecia akcja poszukiwawcza zespołów ratowniczych "Storatu" i Buraka. Z ciężkim sercem ratownicy wyruszyli nocą w las - lodowaty deszcz i marznąca mżawka przekreślały niemal szansę, by 3-latek mógł ocaleć, ale zawsze jest cień nadziei. Może dziecko znalazło szałas w lesie, może ktoś je spotkał i zabrał do domu, a nie zdążył powiadomić rodziców... Po kilku godzinach przeszukiwania lasu i zarośli Burak zatrzymała się nad dużą żółtawą celuloidową lalką leżącą na wznak w kałuży, dotknęła jej nosem i oczekiwała na pochwalny okrzyk radości. Ale ten jeden jedyny raz Marta nie zdołała pochwalić psa radośnie. Bo to nie była lalka, w kałuży leżało martwe, zamarznięte dziecko z buzią pokrytą warstewką lodu i zeszklonymi oczami.

Padło wiele pytań, - dlaczego poprzedniego dnia ludzie nie znaleźli dziecka. Bo psi nos jest nieporównanie bardziej skuteczny niż ludzkie oczy. Dlaczego nie wezwano wcześniej ekipy z psami - bo mało kto wiedział o takiej możliwości. Ale straszliwy żal pozostał - i świadomość, że tylko pies mógł zdążyć z ratunkiem.

Nie było już wątpliwości, że jeden użyty w poszukiwaniach pies jest skuteczniejszy niż tyraliera ludzi. Więc akcji z udziałem psów, także z udziałem Buraka było coraz więcej.

W tym samym roku, pracując łącznie w 15 poszukiwaniach, Burak odnalazła zwłoki mężczyzny w lasach niedaleko Żmigrodu - starszy, chory człowiek szedł na skróty, prawdopodobnie w chwili poprzedzającej atak epilepsji zaszył się w krzakach głogu, gęstych, że tylko pies mógł wskazać to miejsce.. W kolejnej akcji Burak doprowadziła strażaków na brzeg rzeczki, gdzie utonęła kilkuletnia dziewczynka.

Człowiek wierzy temu, co zobaczy - dla psa najważniejsze są informacje uzyskane nosem. W czerwcu 2002 roku wezwano "Storat" do Gorzyc - chora kobieta, cierpiąca na zaniki pamięci, znikła bez śladu. Rodzina i sąsiedzi przeszukali dom i zabudowania gospodarcze, zanim wezwano pomoc. Ale Marta skierowała Buraka do starannie przeszukanej przez ludzi i równie starannie zamkniętej stodoły - bo w takiej sytuacji zaczyna się od ponownego, przy pomocy psa, przeszukania domu i zabudowań. Po sześciu minutach intensywnego węszenia Burak szczekaniem i uniesionym nosem wskazała niedostępny dla niej stryszek = tam ktoś jest!!! Nieprawdopodobne, jednak możliwe - gdy przystawiono drabinę, okazało się, że na belkowaniu stryszku, niewidoczna dla patrzących z drabiny i dla patrzących od dołu leżała nieprzytomna kobieta. Gdyby nawet odzyskała świadomość - nie mogłaby zejść o własnych siłach, drabina, po której weszła na stryszek, została odsunięta przez ludzi prowadzących wcześniej poszukiwania, a wołania o ratunek nikt nie usłyszałby z zamkniętej stodoły. Najkrótsza praca Buraka zakończyła się najcenniejszym sukcesem - uratowaniem życia człowiekowi. I zaraz następne, szczęśliwie zakończone poszukiwanie - po dwóch miesiącach, po kilkugodzinnej nocnej akcji - nad ranem Burak doprowadziła do niemal pionowego urwiska nad Sanem. Do miejsca, z którego 90-letnia kobieta spadła wprost w naniesione powodzią krzaki i gałęzie.. Troje ratowników z trudem wyciągnęło staruszkę z pułapki - jakimś cudem kobieta przeżyła zimną, deszczową noc, zanim odnalazł ją pies..

Mijały miesiące i lata pracy, były straszliwie trudne kilkunastogodzinne bezskuteczne poszukiwania w Bieszczadach... Bywała rozpoczynana praca, przerwana po kilku godzinach informacją, że ktoś odnalazł się u znajomych, a nawet w... szpitalu. I głośna w całej Polsce akcja w Żorach, gdzie drugi zespół "Storatu", także z owczarkiem niemieckim, pracując równocześnie z Burakiem, ale w innym terenie, odnalazł żywe dziecko, zaginione przed trzema dniami, szukane bezskutecznie przez setki ludzi.... (...)

Pewny był nos Buraka, niezawodna jej pasja pracy, samodzielność i wytrwałość, zdolność komunikowania ludzkiemu partnerowi wszystkiego, co rejestrowała nosem. Ale łapy i kręgosłup "modnie" hodowanego owczarka niemieckiego odmawiają posłuszeństwa około 7-8 roku życia. Jeszcze - po paromiesięcznym odpoczynku - wspomagana rehabilitacją i lekarstwami Burak znowu stanęła w gotowości, jeszcze przez kolejne dwa lata ubrana w kamizelkę z krzyżem, z przypiętym do obroży bringselem, czekała w napięciu na hasło - "szukaj, człowiek"!

Latem 2005 roku decyzja o emeryturze dla Buraka była nieodwołalna. I chociaż Burak jeździła na krótkie, ostrożne treningi, to przecież nie dała się oszukać - pies ratowniczy doskonale wie, kiedy przewodnik sam lub z innym psem wyrusza nie na trening, a na prawdziwą akcję. Pozostawała wtedy w domu, smutna, przygaszona, w oczekiwaniu, że przyjdzie wezwanie i dla niej, ona przecież nadal chce, umie, pamięta...

Jesienią jak nigdy chyba - raptownie zmieniła się pogoda. Po niemal upalnym, dusznym dniu 6 listopada, w środku nocy lżej było oddychać, ale serce Buraka nagle zabiło niespokojnie. Podniosła się z legowiska obok łóżka pani, trąciła swoją śpiącą partnerkę nosem - "ja coś czuję, czy to już pora?" Zanim Marta zdążyła z gabinetu lekarskiego przynieść słuchawki i środki nasercowe - Burak wyruszyła sama, wezwana na ostatnią, czterdziestą czwartą akcję. Odbiegła jak zawsze szybko, nie oglądając się, bez wahania, jak gdyby chciała dogonić i wyprzedzić w biegu dźwięk najważniejszych dla niej słów - "Burak, szukaj, człowiek"...

Postawiono w Krakowie pomnik psa, czekającego na swojego pana. Jaki pomnik, z czego należałoby wystawić zwierzętom, które ratują życie człowieka? Ze słów, czy z ludzkiej wiernej pamięci? Czy z poszanowania praw do godnego życia stworzeń tak całkowicie od ludzi zależnych, trwających przy nas już tysiące lat?

Na wesoło

2010-10-29T02:22:00.000+02:00

Co robi prawdziwy facet po umyciu się....?

Odpowiedź jest tak banalna, że nawet nie muszę nic pisać....

Bysiek - "Mamo, czy na ulicy jest prąd?"

mama - "Prąd? Nie, prąd jest w domu. W gniazdku, w lampie, w radiu i urządzeniach które mają kabel jest prąd i nie wolno się nimi bawić!"

Bysiek - "W domu jest, a na ulicy nie ma...?"

mama - "No tak."

Bysiek - "Yyyyy..... to czemu powiedziałaś kiedyś, że pojechałaś pod prąd???????"

Nasza "wysokopienna" kicia od tygodnia z nami nie mieszka. Znajoma zlitowała się nad Olą (okazało się, że uczulona jest) i zabrała Psocię na próbę do siostry. Zostało nam kilka zdjęć z jej eskapad drabinkowych.

Pod sufitem jest najfajniej...

Nowość

2010-10-24T18:18:00.000+02:00

W ubiegłą niedzielę pojechaliśmy po raz pierwszy na zajęcia z hipoterapii.

Ponieważ Bysiek znowu przechodzi totalny kryzys związany z niechęcią do ćwiczeń, to jedna z naszych rehabilitantek zaproponowała nam coś zupełnie innego.

Tak, żeby dać Byśkowi trochę wytchnienia od "normalnych" ćwiczeń, a jednocześnie nadal wzmacniać mięśnie i równowagę.

Poleciła nam rehabilitantkę, która zajmuje się terapią hipo i ma swoją klacz, z którą pracuje z dziećmi.

I choć na zajęcia musimy dojeżdżać 26 km, to uważam, że warto spróbować, tym bardziej, że Byśkowi na razie (nie chcę zapeszyć) zajęcia się podobają, a druga sprawa - przy okazji także Olka próbuje jazdy...

Początek wcale nie był łatwy... Bysiek trzymał się kurczowo mojej szyi, tak że nie wiedziałam czy uda mi się go oderwać, ale jakoś poszło. Całe 20 minut wytrzymał, a potem kazał się zdjąć ;)

Dopiero na drugich zajęciach pogłaskał konia i zapytał jak się nazywa... lody zostały przełamane.

"Nie wsiadam na konia"

"No dobra, ale zaraz schodzę..."

Tak więc prosimy o trzymanie kciuków za powodzenie na nowych zajęciach.... a na koniec dodam, że jakoś ostatnio ciut bardziej optymistycznie patrzę w przyszłość (oczywiście o zagipsowaną nogę mi chodzi).

Radośnie

2010-10-15T00:43:00.003+02:00

Pominę milczeniem sprawę nogi i gipsu, żebym mogła wreszcie w spokoju przekazać Wam najlepszą wiadomość, jaką mam obecnie do zdradzenia

Bysiek został przedszkolakiem!!!

Wreszcie! Już myślałam, że nie dostanie pozwolenia na pójście do przedszkola z powodu.. wiadomo czego (miałam nie wspominać ).

Ale dostał. Lekarz powiedział nam, że jeśli panie w przedszkolu nie będą się bardzo obawiały dziecka z "osprzętem" to od strony medycznej nie ma przeciwwskazań.

Obiecałam kiedyś, że opiszę tą naszą walkę o przedszkole, ale doszłam do wniosku, że bez sensu byłoby pisać kolejne marudne posty. Bo w sumie najważniejsze jest to, że jednak pozytywnie rozpatrzono "kandydaturę" Byśka na przedszkolaka w grupie integracyjnej...

Niestety z tą "integracyjnością" nie jest tak kolorowo jak głoszą przepisy, ale jednak dzieci w grupie jest mniej i jest dodatkowa pomoc w osobie miłej (studiującej jeszcze ale już z doświadczeniem) dziewczyny, która widać, że ma chęci i nieźle sobie radzi. A to już coś!

Tak więc w ubiegłym tygodniu po raz pierwszy moje dziecię zostało odprowadzone do przedszkola, gdzie bez najmniejszym problemów zostało przez całe 3 godziny i w dodatku zadowolone było

Jednak najlepszy był dzień drugi.... przyszłam po niego przed 12, (bo czas pobytu mamy ograniczony przez cewnikowanie) pokazałam się pani, która przekazała Byśkowi, że mama po niego przyszła. Bysiek skończył jeść obiad wyszedł z panią z sali i na mój widok oznajmił: "to nie moja mama... ja zostaję!" i odwróciwszy się na pięcie zniknął w sali Wybuchnęłam śmiechem, a pani na twarzy wymalowany miała wyraz głębokiego zdziwienia

Kolejnego dnia w przedszkolu był pan policjant... opowiadał o tym jak ważne jest przestrzeganie przepisów drogowych i że nie wolno wychodzić samemu na ulicę.

I kurcze muszę przyznać, że nie spodziewałam się tego, że Bysiek będzie od razu taki "mądrzejszy"....

Wychodziliśmy z mieszkania.... (dzieci z przodu, ja za nimi) i słyszę jak Bysiek wrzeszczy: "Olka nie wolno iść na ulicę bez mamy" (normalnie nawet jak ja krzyczałam to uwagi nie zwracał, bo to taka mała przyblokowa uliczka do auta). A w samochodzie dopowiedział "na plac zabaw samemu nie wolno chodzić.... ani dwóch osobów też nie wolno" he he he

Obowiązkowe fotki:

"Nikomu nie pokażę jaki mam znaczek"

To też było dobre...

Bysiek "kiciarz" wcisnął pani, że nie potrafi rączkami wydzieranki z bibuły robić (w związku z tym pani zapytała mnie czy ma jakieś problemy też z rękami), bo pracę wydzierał.... zębami! Pierwsza praca oczywiście nie samodzielnie wykonana, ale jaki efekt...

No i do domu iść czas...

mama - "Byśku byliście dzisiaj na podwórku?"

Bysiek - "Tak, ale nie bawiliśmy się"

mama - "A co robiliście?"

Bysiek - "Tylko stoiliśmy"

Mój zagipsowany, ale dzielny przedszkolak

Buty

2010-10-11T02:58:00.000+02:00

Bysiek - "Mamo, a kiedy będzie zima?"

mama - "Już niedługo, jeszcze miesiąc, może dwa i na pewno będzie"

Bysiek - "A zdążymy do zimy gips zdjąć?"

mama - "Nie wiem Bysiu, nie wiem..."

Bysiek - "Bo ja na sanki chcę iść i nalty"

mama - "Wiem Byśku."

Bysiek - "A ile jeszcze ten gipsior będziemy w ogóle mieć??????"

mama - "No nie wiem, właśnie tego nie wiem"

I co jeszcze mnie osłabia, to świadomość tego, że muszę już teraz kupić Byśkowi jakieś buty bo zamarzną mu nogi.

Buty muszą być, bo on chodzić ma, więc chyba zmuszona będę kupić dwie pary butów.... jedne mniejsze na nogę z ortezą, a drugie większe na tą z gipsem. Porażka. Nie wyobrażam dziś sobie jak duży musi być taki but na gipsior, ale boję się jeszcze tego, że w takim czymś Bysiek się zabije... Masakra.

Przestałam już wierzyć, że pozbędziemy się gipsu, więc muszę po prostu coś wymyślić.

Pozdrawiam.

Wyjazd po nadzieję

2010-10-07T11:31:00.001+02:00

Jak zwykle po wyjeździe marnie mi idzie zebranie się do napisania kolejnej notki. Taki typ ze mnie.

I tylko dlatego, że wiem o Was czytających moje wypociny, którzy czekacie na wiadomości jakie usłyszeliśmy w Warszawie, jestem i tak szybko

Zacznę jednak od wieści, że Asia i Igor, którzy operowani byli w ubiegły piątek, bardzo dzielnie przeszli zabiegi i co najważniejsze są już w swoich domach i tam dochodzą do pełni sił.

Oboje na razie w gipsach na obu nogach, za tydzień już jadą na zdjęcie szwów i przegipsowanie. Znieśli wszystko tak dobrze, że oboje zaskoczyli tym swoich rodziców.

Oczywiście kciuki nadal trzymamy za jak najlepsze efekty operacji, tak żeby oboje byli w stanie chodzić jeszcze lepiej niż do tej pory.

Wracając do naszej "sprawy"....

Tak mnie jakoś dziwnie kusiło, żeby tym razem nie męczyć Byśka i nie brać go z nami do Warszawy. No bo i po co?

Skoro i tak nogę ma zagipsowaną, nie da się jej zobaczyć, a jak się porusza pokazaliśmy panu doktorowi poprzednim razem... Nie widziałam sensu po prostu.

Na szczęście moja mama, która na emeryturze jest i w związku z tym nigdy czasu nie ma , zgodziła się zostać z Byśkiem, no a po szkole też z Olą.

Wtrącić tu muszę, że zawsze takie porzucanie Byśka jest kłopotliwe ze względu na cewnikowanie, którego moja mama się nie podejmuje i dlatego dodatkowo absorbujemy do tego moją siostrę i ciocię. Ale nikt nie obiecywał, że łatwo będzie

Tak więc pojechaliśmy bez dzieci.

I.... ufffff, bardzo dobrze zrobiliśmy, bo na miejscu w przychodni okazało się, że Byśka na liście nie ma. Tak po prostu. Nie mogłam w to uwierzyć. Nawet sama osobiście przepatrzyłam zeszyt rejestratorki i może łatwiej byłoby mi to ogarnąć, gdybym nie wiem... telefonicznie się zapisywała.... ale ja byłam tam osobiście, pamiętam jak patrzyłam na tamtejszy kalendarz rozmawiając z zapisującą mnie panią.... i ja wpisane miałam 4.10, a pani 11.10... i to w różnych godzinach. No nic. Powiedziałam od razu pani, że niezależnie od wszystkiego ja czekać będę i najwyżej wejdę jako ostatnia.

Weszliśmy o 19.30 (do tej lekarz planowo przyjmuje) z powodu opóźnienia nie jako ostatni, ale się udało... czekaliśmy 3,5 godziny więc po prostu nie wiem co by tam Bysiek wyprawiał jakby miał tak czekać z nami.

I tak.

Badania krwi całkiem w porządku, angioTK wykazało prawidłowy obraz naczyń co jest bardzo ważną i dobrą! wiadomością, a scyntygrafia kości stan zapalny. Ten stan zapalny, który nie wynika z badań krwi na szczęście nie zagraża Byśkowej zastawce (co było priorytetem dla neurochirurga), a nazywany był przez lekarza jako staw rzekomy.

I wyczytałam, że staw rzekomy to powikłanie gojenia (w tym wypadku pooperacyjnego), które charakteryzuje się trwałym brakiem zrostu pomiędzy częściami kości.

To źle oczywiście. I tu pojawia się problem, bo uszkodzona jest chrząstka wzrostowa kości (noga nie będzie rosła, a dokładniej piszczel w tym odcinku), rośnie tylko strzałka, która przez to, że już jest dłuższa od piszczeli, stanowi dla niej podparcie (jakby laskę) i przez to piszczel nie ma docisku do podłoża, który jest niezbędny do prawidłowego zrostu nogi.

Jak dla mnie to takie kółko zamknięte, bo gdyby Bysiek był większy, to między kośćmi byłoby więcej miejsca na wstawienie tam odpowiedniego aparatu, który docisnąłby tą piszczel do podłoża i tym samym moglibyśmy uzyskać zrost. Obecnie miejsca jest tam zbyt mało i w dodatku jeszcze bardziej uszkodzilibyśmy chrząstkę wzrostową, która już teraz jest zniszczona

Obecnie musimy (po raz kolejny zresztą) uzbroić się w cierpliwość. Nikt nie umie odpowiedzieć na nasze pytanie: jak długo?

Nikt tego nie wie.

I nikt dziś mi nie powie (albo nie chce) czy będzie lepiej .

Za tydzień robimy kolejne zdjęcie RTG (czasem mam wrażenie że już świecimy z Byśkiem w ciemnościach od tych zdjęć różnych), zobaczymy co usłyszymy tu, a za półtora tygodnia pewnie znowu udamy się w podróż po nadzieję...

Kciuki zaciskamy

2010-10-01T02:08:00.000+02:00

Mam nadzieję, że to będzie dobry miesiąc... bardzo mi tego potrzeba.

Kilka zdjęć z karmienia kaczek...

Bysiek przeszedł serię badań, które mieliśmy zlecone i tak jak można się było spodziewać niestety wyniki nie są optymistyczne. Ale jak już wcześniej pisałam, o konkretnej diagnozie i o tym co lekarz nam powie, będę pisała po wizycie w Warszawie, którą mamy już w najbliższy poniedziałek.

Z jednej strony boję się tej wizyty, ale z drugiej, chciałabym ją mieć już za sobą.... żebyśmy już wiedzieli na czym stoimy i co dalej nas czeka...

Teraz, jak pozwalam myślom "dowolnie krążyć" to nakręcam się pesymistycznie i okropnie mnie to dołuje.

Dlatego dobrze byłoby mieć to już za sobą.

Nogę bez gipsu znowu widziałam i znowu mogę napisać, że nie wygląda ona "zdrowo". Obrzęk nad kostką się utrzymuje i zauważyłam, że kostka jest jakby trochę przesunięta... nie wiem czy zaraz po zabiegu też tak było, ale teraz "rzuciło" mi się to w oczy.

Smutno mi jest najbardziej właśnie wtedy jak widzę nogę bez gipsu.... Jest sztywna i jakaś taka "biedna", że łzy mi się zbierają...

Dlatego proszę Was o trzymanie kciuków za naszą poniedziałkową wizytę, a właściwie za jakieś pomyślne wieści z niej... takie, żebym odzyskała nadzieję.

Dziś bardzo, bardzo mocno zaciskam kciuki za pomyślność operacji, dwojga naszych zaprzyjaźnionych "przepuklinek".

Igor z Nowej Soli i Asia z Krakowa dziś po południu będą mieli operacje ortopedyczne.

Wierzę i pewna jestem, że wszystko potoczy się bezproblemowo i dobrze. Tak dobrze, że po okresie rekonwalescencji oboje staną na nogach i... pójdą.

Asia w lepszy sposób, bo już teraz świetnie sobie z chodzeniem radzi, a Igor mam nadzieję uwierzy, że na nogach lepiej się chodzi niż na kolanach Z całego serca im tego życzę.

Dużo siły życzę także "starym" aby się trzymali mocno

.... rocznica ?

2010-09-23T23:07:00.001+02:00

No i niestety.

Dobrnęliśmy do paskudnej "rocznicy".

Właśnie minęło dokładnie pół roku (trudno mi w to uwierzyć, ale jednak), odkąd Bysiek ma nogę zakutą w gips.... okropne to, ale płakała nie będę, bo mój smutny nastrój na szczęście minął.

Badania (żeby znaleźć źródło problemu) robimy powoli, ale o ich wynikach nie będę na razie pisała, bo chcę skończyć serię badań i skonsultować ich wyniki z lekarzem, żebym głupot i domysłów tutaj nie wypisywała

Wczoraj byliśmy w przychodni bo mieliśmy się stawić do kontroli, ale Pana doktora niestety nie było... po raz kolejny zresztą , tak więc nowości żadnych nie mam do przekazania.

Pewnie powinnam zdradzić co i jak słychać w "sprawie przedszkola", ale tak sobie myślę, że jeszcze trochę poczekam zanim o tym napiszę, bo w tym temacie też trochę "zawieszeni" jesteśmy... z winy nogi niestety.

Ach... jednak jest pewna "nowość"... zapisałam się na kurs języka angielskiego.

Nigdy wcześniej nie było mi dane uczyć się tego języka, bo w szkole "miałam" rosyjski i niemiecki z których niestety nic dziś nie pamiętam. A co do angielskiego... ciężka sprawa. Nie jestem pewna, czy i jak długo będę miała zapał do nauki, ale na razie jest fajnie. Podoba mi się i mam nadzieję, że kiedyś będę potrafiła się dogadać i kto wie? Może kiedyś przyda mi się do czegoś

Udanego weekendu Wam życzę... troszkę wcześniej

Bysiek na deskorolce

2010-09-21T01:29:00.002+02:00

Nic dzisiaj nie piszę. Nie mam natchnienia po prostu
Ale ponieważ przy okazji wpisu z Nowej Soli nie umieściłam w nim filmiku z "super zjazdem" na deskorolce, to robię to właśnie teraz.

Tak więc króciuteńki filmik ze szczęśliwym Bysiem w roli głównej...

Koszmarna środa...

2010-09-17T18:47:00.003+02:00

... nie ostatnia, ale poprzednia środa.

W poniedziałek (przed koszmarną środą właśnie) byliśmy w Warszawie, gdzie ortopeda zlecił nam zrobienie różnych badań w związku z niegojącą się nogą. Tak więc we wtorek biegałam od gabinetu do gabinetu i załatwiałam skierowania.
Oczywiście ze zleconych nam badań tylko badanie krwi możemy sobie "strzelić" na NFZ, ponieważ na pozostałe trzeba czekać do przyszłego roku, bo co? Oczywiście "limity się skończyły", więc i kolejka już na przyszły rok się rozciągnęła.
Nieważne.
Ważne jest to, że nawet jeśli potrzebuję zrobić dziecku badanie prywatnie, to i tak muszę mieć na nie skierowanie.... a jeszcze ważniejsze jest to, że to skierowanie MUSI być od lekarza z gabinetu prywatnego. Dlaczego?
A dlatego, że jeśli byłoby od lekarza któremu płaci NFZ to płacąc za badanie mogłabym np. założyć ośrodkowi zdrowia sprawę, że pobrali pieniądze za badanie, które ja powinnam mieć za darmo, bo jestem ubezpieczona. Ot i takie realia są.

Ale to też już nieważne tak naprawdę.
Najważniejsze, że badanie prywatnie da się zrobić... "od ręki".

W środę rano najpierw pojechaliśmy na pobranie krwi do badań, a potem objechaliśmy rzeszowskie szpitale, szukając miejsca gdzie zrobią Byskowi angio TK (to takie badanie jak tomografia komputerowa, tylko że podczas badania podaje się dożylnie kontrast, który barwi naczynia dzięki czemu stają się one bardziej widoczne, ujawniają się drobne zmiany, ogniska czy guzy) i scyntygrafię nogi (badanie przy którym dzięki podaniu niewielkich dawek izotopów promieniotwórczych można przy użyciu scyntygrafu - gammakamery, uzyskać obraz interesujących nas narządów i co najważniejsze dla mnie, ocenę ich czynności). Okropnie to brzmi, ale dla mojego spokoju i pewności, że niczego nie przeoczyliśmy badania te robimy.
Scyntygrafię umówiliśmy na koniec września, bo wcześniejszego terminu nie mieli, ale z angio TK sprawa była trochę bardziej skomplikowana.
W trzecim z kolei szpitalu w którym byliśmy, polecono nam, że najprościej i najszybciej dowiemy się wszystkiego w jednej z rzeszowskich prywatnych klinik.

I faktycznie.
Pani w rejestracji zapytała: "czy dziecko jest na czczo, bo można badanie zrobić za 15 minut".
Doznałam lekkiego szoku i chyba tylko dlatego zgodziłam się na zrobienie badania "od ręki".
Potem wszystko tak się toczyło, jakbyśmy z Byśkiem przez pomyłkę wsiedli na karuzelę.... w dodatku rozpędzoną.
Wypłaciłam kasę z bankomatu (ha! dobrze, że jeszcze tam była), bo gotówki przy sobie nie noszę najczęściej i wróciłam do kliniki. Tam doznałam olśnienia, że moje dziecko ma gips na nodze i chyba jednak nie będzie to tak proste jak mi się wydawało. Zapakowałam Byśka do auta i pojechałam do przychodni. Poprosiłam o rozgipsowanie nogi na 2 godziny, żebym mogła go wykąpać i z powrotem pojechaliśmy do kliniki.
A tam... niespodzianka. Na badanie "od ręki" czekaliśmy z głodnym (bo wciąż na czczo) Byśkiem prawie półtorej godziny. Myślałam, że oszaleję, albo gryźć zacznę.
Wreszcie nas wezwali. Bysiek był już tak umęczony, że od razu się rozdarł, więc "ekipa tomografowa" wpadła w panikę, że skoro on się denerwuje teraz, to jak uleży na badaniu grzecznie i że to trzeba bez ruchu być 15 minut i że najlepiej to by było zrobić badanie w znieczuleniu.
Wkurzyłam się nie na żarty.
No bo dlaczego nie zaproponowano mi wcześniej, żebym się zastanowiła, wzięła taką opcję pod uwagę i zdecydowała... tylko wtedy kiedy działać czas, to oni z czymś takim wyjeżdżają (a to przecież ważna kwestia)... I kurcze tak mnie wkurzyli, że sama dość miałam więc bez namysłu zgodziłam się na opcję ze znieczuleniem (dodatkowe 150 zł do 550 zł za badanie), bez próbowania czy Bysiek uleży.... żałuję, bo myślę, że jakaś tam szansa jest, że dalibyśmy radę.
Wkłucie było koszmarem... Krzyś płakał mi w rękaw, żebym go zabrała do domu, że on nie chce tu być i żeby go zostawili w spokoju.... płakałam razem z nim.
Uśpili, badanie zrobili, Bysiek się wybudził, zapłaciliśmy i wzięliśmy fakturę (bo, ufff dzięki wpłatom [DZIĘKUJEMY!!!!] na Byśka subkonto w fundacji możemy sobie pozwolić na prywatne badania w razie potrzeby) i pognaliśmy z powrotem do przychodni zagipsować nogę.
Potem pędem po Olę do szkoły i wreszcie o 14.50 byliśmy w domu i moje cierpliwe dziecię dostało pierwszy tego dnia posiłek!

Niestety zaraz musieliśmy pędzić z powrotem do przychodni, bo (tym razem z Olą) umówiona byłam na wizytę u alergologa.... "kot do odstrzału" usłyszałyśmy po testach
Ola uczulona jest głównie na kurz (nie wiem kto na kurz nie jest uczulony?), ale i na kota reakcja się pojawiła.
Tak więc nasza Psocia powinna wkrótce opuścić nasze mieszkanko blokowe. Mamy nadzieję, że znajdzie lokum w zaprzyjaźnionym domu, żeby Ola mogła ją czasem widywać...

Koniec wpisu, bo i tak za długi "wyszedł"

Ostatni... z cyklu "wakacyjnego"

2010-09-13T01:56:00.005+02:00

Dobrnęłam wreszcie do ostatniego wpisu z wakacji.
Obiecałam, że nie będzie trzeba czekać strasznie długo i mam nadzieję, że dotrzymałam słowa.... Zdjęcia przeglądnęłam, wybrałam i zmniejszyłam, więc tak jak lubię najbardziej, są i one.

W ostatni weekend wakacji pojechaliśmy do Nowej Soli.
Trochę nietypowo (na ogół spotykaliśmy się w połowie sierpnia) ale wszystko przez to, że KasiaO miała być wtedy (niestety jednak nie pojechała) w Berlinie na ślubie przyjaciółki.
A ponieważ nas do Nowej Soli ciągnie, to nie popuściliśmy i...

... w środę o godzinie 23.45 wsiadłam z dziećmi, plecakiem i wózkiem inwalidzkim do pociągu relacji Przemyśl - Wrocław (jasna sprawa do pociągu Marek nas "wsadził", a... wyskakiwał jak pociąg ruszył).
Nie pojechał z nami, bo praca oczywiście, a zdecydowałam się na pociąg, głównie ze względu na brak wiary we własne siły do jazdy nocą za kierownicą samochodu.
Dziś mogę napisać, że słusznie zrobiłam... było całkiem nieźle

W pociągu, Olka prawie od razu ułożyła się do snu, za to Bysiek (nastraszony przez babcię) przez pół godziny na korytarz patrzył i pilnował, żeby mu wózka nikt nie ukradł... Kolejne pół godziny jojczał o mleko, a potem do domu chciał wracać.
Wreszcie padł i obudziłyśmy go we Wrocławiu.
Tam mieliśmy 2 godziny przerwy w podróży a potem znowu wsiedliśmy na 3 godziny do pociągu... tym razem osobowego.

Przed samą Nową Solą zaczęło padać... he he he ciocia Kasia w letniej sukieneczce i klapeczkach czekała na nas (pół godziny) na dworcu.
Ufff. Dotarliśmy. Sama do końca ledwo w to wierzyłam... jednak przejechaliśmy kawał Polski

Pogoda nam się udała. Choć idealna nie była, to dzieciaki wiele razy na podwórku były i mogły nieźle sobie poszaleć.

Zdjęcie nazwane przez Kasi przyjaciółkę "Witek i kupa wariatów"

Hitem były deskorolki..

Igor w swoim żywiole...

Pieczemy... bo jeść lubimy

Kasia zabrała mnie jednego wieczoru na "babskie pogaduchy bez facetów".
Super sprawa.... obawy w stylu "nikogo tu nie znam" były zupełnie nie na miejscu jak się okazało, bo w knajpie do której poszłyśmy zaczepiły MNIE dwie osoby, które znałam!
Jejku... mam znajomych w Nowej Soli! Ba! I to jakich znajomych...

W sobotę jak już Marek do nas dotarł wysłałyśmy dzieci z tatusiami do kina, a same pojechałyśmy do nowosolskiego portu (nie miałam dotychczas pojęcia, że port tam mają) gdzie skutecznie się przeziębiłam, a potem na kawę do Kasi przyjaciół pp. "Gibonów".... kawa pyszna była, a ciasteczko jeszcze lepsze

Chciałabym napisać, że dzieciaki wyczerpane zabawą i własnym towarzystwem wieczorami szły szybko spać, ale to nie prawda. Padał tylko Bysiek, a Igor i Witek czekali na Olkę, która co wieczór prawie zasypiała z nimi w pokoju

Super było.

Na podwórku...

"poddaję się"

Na deskorolce

i po...

Ola nawet na rolkach usiłowała z kotkiem jeździć... ciekawe co kotek na to?

A to ja z Bysiolem

Całusy przesyłamy gospodarzom i wszystkim zaprzyjaźnionym nowosolanom... już tęsknimy i chcemy jeszcze....!

W Warszawie 6.09.2010

2010-09-10T01:57:00.004+02:00

Coś nie zbiera mi się do stworzenia ostatniego wpisu wakacyjnego... ale będzie na pewno. Opóźnienie spowodowane jest koniecznością przeglądnięcia ogromu zdjęć i wybrania najciekawszych, a do tego potrzebuję trochę wolnego czasu

Dziś jednak ominę jeszcze tamten temat i przejdę do relacji z wyjazdu do "stolycy"...

W ostatni poniedziałek mieliśmy kontrolę u neurochirurga w Centrum Zdrowia Dziecka.
Rutynowa kontrola, ale moje nastawienie do niej było trochę "ostrożne" dlatego, że po raz pierwszy byliśmy u innego lekarza.
A ja zmiany średnio lubię.... zwłaszcza zmiany lekarzy z których byłam zadowolona. Ale cóż.

Pan doktor (poza tym że zszedł do przychodni godzinę później niż powinien) okazał się bardzo sympatycznym człowiekiem.
Zapoznał się z kartą Byśka, odpytał nas ze stanu jego zdrowia i oglądnął wynik MR (rezonansu), który mieliśmy robiony w sierpniu. Orzekł, że nie widzi nic niepokojącego poza.... niegojącą się nogą!
Opitolił nas, że zbyt pochopnie zdecydowaliśmy się na zabieg, że przed nim powinniśmy byli skonsultować się z neurochirurgiem, który uczuliłby nas na wiele możliwych komplikacji i przeciwwskazań.
Ha! Dobre sobie.
Ja lekarzem nie jestem i nie wymyśliłam, że ortopedzi powinni nas wysłać, bądź ewentualnie zasugerować możliwość skonsultowania się z neurochirurgiem. Trudno.
Nie wysłano nas i nic już w tym względzie nie zmienimy. Nie oglądamy się wstecz, bo nic nam to nie pomoże... za to będziemy wiedzieć na przyszłość

No więc pan doktor nastraszył nas, że noga może się nie goić np. z powodu zakotwiczonego rdzenia kręgowego, a nie wiemy czy u Byśka ten problem istnieje.
Kazał koniecznie skonsultować sposób leczenia z innym ortopedą i kategorycznie nogę wyleczyć, bo jeśli zrobi się (bądź jest) tam stan zapalny, to może zostać zainfekowana zastawka, a to grozi jej zepsuciem, zapchaniem albo czymś tam jeszcze...
Zapisał nas na przyszły rok na tomografię kanału rdzenia (miejsca przepukliny), więc mam nadzieję że dowiemy się wtedy czy faktycznie rdzeń się kotwiczy. Do tego czasu spokój jeśli nic się nie będzie działo...

Nie pisałam wcześniej, ale nie byłam w stanie o tym gadać, a co dopiero pisać..., że pokazaliśmy zdjęcia RTG innemu ortopedzie tu w Rzeszowie. Dowiedziałam się, że: "operacja została zrobiona za nisko, źle zostały umieszczone druty w nodze co spowodowało uszkodzenie chrząstki wzrostowej i dlatego noga nie będzie rosła... i trzeba ją będzie w przyszłości wydłużać. Leczyć się tego inaczej nie da poza noszeniem gipsu, aż noga się zrośnie, a potem i tak z powodu tego, że rosła będzie tylko jedna z dwóch kości w nodze, mogą się zdarzać złamania".
Załamałam się, ale wiedziałam że muszę pokazać te zdjęcia komuś spoza naszego miasta.

Ponieważ wiedziałam, że będziemy w Warszawie, to parę dni wcześniej zaczęłam szukać informacji o dobrych ortopedach warszawskich.
Doszłam do wniosku, że dość czekania bez działania na zrośnięcie się nogi Byśka.
Oczywiście terminy wizyt (choć prywatnych) są na listopad np., ale postanowiłam, że zaraz po wizycie w CZD pojadę do przychodni w której przyjmuje aż 3 poleconych mi lekarzy i będę prosić i błagać aż nas przyjmą... Wiedziałam, że jeden z tych lekarzy przyjmuje we wtorek, więc liczyliśmy się z tym, że zostaniemy na noc w Warszawie.
Jednak czasem w tym całym nieszczęściu, o dziwo! szczęście mi dopisuje i właśnie w poniedziałek było wolne miejsce do dobrego ortopedy.

Tak więc po południu tego samego dnia stawiliśmy się na konsultację.
I dobrze zrobiliśmy, bo choć wiemy, że wesoło nie jest i faktycznie będą problemy z rośnięciem nogi, to przynajmniej jakoś możemy działać. Pan doktor zlecił nam zrobienie kilku badań, po których będzie mógł stwierdzić co z tą nogą faktycznie się dzieje i jak można ją leczyć.... bo trzeba leczyć z tego względu, że jest już prawie pół roku od operacji i stan staje się być patologicznym. Żeby leczyć, trzeba wiedzieć co i najlepiej jeszcze byłoby znać przyczynę tego stanu... ale gdy zasugerowałam, że może popełniono błąd podczas operacji, usłyszałam że to mało prawdopodobne bo w Rzeszowie są dobrzy specjaliści w tej dziedzinie, a poza tym w przypadku dziecka z POR (przepuklina oponowo-rdzeniowa) sytuacje takie mogą się zdarzyć, ponieważ unerwienie i gojenie się tkanek jest słabsze i dłuższe, dziecko nie ma czucia co też może powodować komplikacje. Jednak kości powinny goić się dobrze i krótko...
Dowiedziałam się, że strzałka zrosła się bardzo ładnie, ale minusem tego, że się zrosła jest to, że stanowi teraz podparcie dla piszczeli, która żeby mogła się prawidłowo zrosnąć powinna mieć "docisk". A strzałka to wstrzymuje... (bez sensu to jest według mnie).
W każdym razie trzeba wykonać szczegółowe badania, żeby wykluczyć pewne możliwości, a potem zobaczymy jak można pomóc.

OK. To mi bardziej do gustu przypadło, dlatego zapisaliśmy się na kolejną wizytę w październiku, a do tego czasu musimy się uzbroić w cierpliwość.

Straszliwie się rozpisałam więc kończę, a dalej pisać będę w... wkrótce

Godzina "szczęścia"

2010-09-03T00:11:00.004+02:00

Wrrrrr.
Nie cierpię pisać jak smutna jestem, bo nie wiem co i jak sklecić, żeby czytać się dało.

A jestem smutna. Znowu .
Przez tą nieszczęsną nogę, która goić się nie chce.

Byliśmy we środę w przychodni zdjęliśmy gips, zrobiliśmy zdjęcie.... i co?
I g... chciałoby się napisać, ale staram się grzeczną być choć trochę (albo w sieci przynajmniej ).

Noga na zdjęciu jak na moje matczyne oko, wygląda gorzej niż poprzednim razem, ale ja się nie znam.
Doktor nasz powiedział, że wcale gorzej nie jest, ale przyznał, że ani o odrobinkę nie jest lepiej. Kazał nogę na nowo zagipsować, powiedział że następna wizyta za kolejne 2 tygodnie a zdjęcie zrobimy za 6 tygodni.... najwyraźniej wcześniej i tak nie będzie żadnej poprawy...

Powiedział, że w wyniku tego co teraz się z nogą dzieje, w późniejszym czasie noga może nie chcieć rosnąć (siedzę, piszę a łzy ciekną mi po policzkach).

Zapytałam co, jeśli nadal po kolejnych 6 tygodniach nie będzie poprawy... co się wtedy robi? jaka jest alternatywa?
Usłyszałam, że noga MUSI się zrosnąć. Innej opcji nie ma. Musimy czekać, czekać w gipsie.

A ja mam dość czekania, bo kurcze... wierzyć przestaję po prostu. Tracę cierpliwość i nie wiem co mam Krzysiowi mówić, jak pyta kiedy chodzić będzie mógł....
Poza tym boję się... tak normalnie się boję.

Paskudne, bo z telefonu zdjęcia ale zrobiłam, przeczuwając chyba, że znowu noga w gipsie będzie...

Zwróćcie uwagę na zgrubienie od łydki do kostki... wyraźnie widać, że noga nie wygląda prawidłowo.

Ostatnio z zazdrością na wszystkie dzieciaki biegające patrzę... nie chcę słuchać opowieści o przedszkolakach w rodzinie i zastanawiam się nad tym, o czym nie zwykłam często myśleć.... dlaczego?
Tak więc proszę, jeśli macie w domu zdrowe dzieci, cieszcie się bardzo, bardzo, bardzo....
A płakać będę ja. Przynajmniej na razie .

Skansen... z cyklu "wakacje jednodniowe"

2010-08-31T23:55:00.004+02:00

Ponieważ wakacje dobiegły już w zasadzie końca, to muszę nadrobić zaległości. W trybie szybkim.
Tak więc dzisiejsza notka będzie przedostatnią z serii wakacyjnej.

Na swój ekspresowy urlopik jakieś 2 tygodnie temu przyjechała do nas Magda, moja kuzynka z Przemyśla. Ta, u której tak często bywamy i którą tak baaaardzo lubimy .
Przyjechała do nas trochę odpocząć... he he he, jeśli pobyt u nas można nazwać odpoczynkiem. W każdym razie dla nas była to super odskocznia od wiecznego przesiadywania w domu, spowodowanego trochę moim lenistwem (bo nie ma co ukrywać, przecież mogłabym jakoś fajnie zorganizować czas wolny dzieciom), a trochę ograniczeniami w postaci gipsu na nodze Bysia.
Tak więc z Magdaleną było o wiele weselej.

Pewnego wieczoru jak siadłyśmy we trzy (z Olą) do gry w Remika, to grałyśmy do późnej nocy.... ale było super. Olka coraz lepiej gra, choć dopiero się wprawia... na razie problemem jest dla niej utrzymanie wszystkich kart w dłoni, więc na krześle rozkłada karty, a sama stoi obok . Ale radzi sobie. Najbardziej cieszy mnie to, że chce grać.

Z Magdą i dziećmi wybraliśmy się na zwiedzenie bliskiego nam skansenu w Kolbuszowej.
Muszę przyznać, że fajna sprawa. Nigdy wcześniej tam nie byłam. Żałuję, że nie wzięliśmy ze sobą koszyka z jedzeniem i koca... mielibyśmy super piknik, bo tam jest duuużo miejsca na takie leniuchowanie i można na zielonej trawce spędzić tyle czasu ile się chce. Nie byliśmy na to przygotowani i musieliśmy na głodniaka do domu wracać. Mimo to, wyjazd uważam za udany.

Fotek zrobiłam bardzo dużo, ale żeby nikogo nie zamęczyć oczywiście wrzucam mocno okrojony zestaw

Motylek

Pod chałupą

Stare ule... bardzo mnie urzekły.

Olka i stary cap

No po prostu musiałam Wam pokazać wnętrze chałupy

"no co tam jest mamo?"

Takiej chałupy to Bysiek nie mógłby mieć choć ładna, bo progi.... nie na jego nogi.... zdecydowanie!

Hit wyjazdu.... czarne owce!

Młyn.... różne i piękne tam młyny są.

A na deser krótki filmik "owieczkowy"

Całusy przesyłam i obiecuję, że ostatnia notka wakacyjna szybko się pojawi

Urodziny

2010-08-25T00:13:00.001+02:00

W poprzednią sobotę Ola z Krzysiem obchodzili (tradycyjnie już) wspólne urodziny.
Tak jest nam wygodniej, a ponieważ są wakacje, to termin staramy się ustalić tak, żeby jak najwięcej zapraszanych gości było wtedy po, lub przed wyjazdami.
W przypadku mojej wciąż gdzieś podróżującej rodziny, nie jest to tak proste jakby się wydawać mogło.
Chrzestna Byśka (wraz z rodziną oczywiście) w sobotę właśnie wróciła z Mazur, a wieczorem tego samego dnia moja siostra z rodziną wyjechała nad morze...

Ale udało się i urodziny się odbyły.
Tradycyjnie odbyły się u moich teściów, którzy mają duży ogród i dzieciaki mogą swobodnie sobie poszaleć.
Niestety w tym roku ten nieszczęsny gips pokrzyżował nam trochę plany, bo chcieliśmy rozstawić baseny, ale żeby Byśka nie drażnić oczywiście zrezygnowaliśmy z tego pomysłu.
Było więc trochę śmiechu, trochę szaleństw, ale i spokojnej zabawy na kocach ;)
Imprezę zakończyła niezliczona wręcz ilość bardzo uciążliwych komarów, których nie odstraszały żadne świeczki, lampki, płyny czy inne wynalazki anty... Ot taka przyziemna dość sprawa.

Bysiek doczekał się urodzin i prezentów, bo od paru miesięcy marudził, że już chce urodziny mieć...
Te najbardziej chciane, wyczekane prezenty dostał, ale dostał też takie których się nie spodziewał. I też oczywiście cieszy się z nich bardzo ;)

W niedzielę oświadczył mi (tak samo zresztą jak w ubiegłym roku):
"mamo dziś znowu zrób mi urodziny..." he he he. Każdy by tak chciał ;)

Zdjęć kilka jest, choć przyznam, że wiele im brakuje... moja wina! Natomiast możecie zwrócić uwagę na super elegancki strój Byśka... Bysiek odkąd wróciliśmy znad morza, wciąż półnagi chodzi ;)

Ciocia Iwonka z Szymonem... najbardziej wyczekiwany prezent - Bakugany (Bysiek zanim nauczył się poprawnie wymawiać tą nazwę mówił: papugany)

Torty były jak zwykle robione przez Marka i jak zwykle pyszne :)

Ognicho

Udanego końca wakacji wszystkim Wam życzę... ;)

Z cyklu "wakacje jednodniowe"

2010-08-21T21:49:00.005+02:00

Zacznę od tego, że we środę byliśmy u dr Sneli.
I w zasadzie nic nowego nie mam Wam do przekazania.... zdjęli Byśkowi gips i w czasie czekania na doktora, nogę udało mi się umyć i trochę poruszać mocno zastanymi paluszkami.
Doktor powiedział tylko tyle, że ten stan najprawdopodobniej spowodowany jest tym, że Krzyś nie ma czucia i nie może instynktownie uważać na tą nogę... nie czuje, że go boli...
Według doktora nie ma sensu robienie jakichś dodatkowych badań (myślałam o badaniu poziomu hormonów albo jakimś badaniu, które upewniłoby mnie, że budowa kości Byśka jest prawidłowa...) bo uważa, że to "wina" rozszczepu.
Sama nie wiem... mam mieszane uczucia, a pewności że doktor ma rację.... ja nie mam.
W każdym bądź razie, po tygodniu w gipsie, noga wcale nie jest lepsza.
Czekają nas teraz kolejne 2 tygodnie niepewności, w kolejnym gipsie... planowo 1 września mają zrobić kolejne zdjęcie i kto wie? Może wtedy czegoś się dowiem.

Ale wcale nie o tym głównie być miało...

Dwa tygodnie temu byliśmy u mojej rodzinki w Przemyślu i z tamtego wypadu mam Wam kilka zdjęć do pokazania..... wieczorem paliliśmy grilla w deszczu (było bardzo wesoło), a następnego dnia pojechaliśmy do Kalwarii Pacławskiej na spacerek, lody i kramy odpustowe ;)
Było superaśnie.... jak zawsze z "moimi przemyślakami" :)

W drodze do Przemyśla...

Grill na mokro ;)

W Kalwarii

W drodze na wieżę widokową

Ola z Bysiem i Markiem na wieży... a u jej stóp wózek... lubię to zdjęcie...

Widoczek

Jeśli ktoś z Was będzie kiedyś w okolicy Przemyśla, to z całego serca polecam Wam do zwiedzenia (choćby ekspresowego, tak jak my) Kalwarię.

Noga

2010-08-13T01:32:00.003+02:00

Noga Byśkowa jak wiecie w gipsie jest od 23 marca...
Dziś nie liczę ile to już. Dziś smutek mnie ogarnia z powodu tej biednej nogi.

4 sierpnia byliśmy o dr Sneli, tak z przypadku.
Zdjęli mu gips, kazali chodzić w tym lekkim (według mnie badziewnym jak dla Byśka możliwości) ustrojstwie i pokazać się 25-ego na wizycie. Nie doczekaliśmy się.

W ostatni poniedziałek czyli 9-ego noga znowu spuchła, więc we wtorek nie pozwoliłam mu w ogóle chodzić... akurat z tym to nie mamy jakiegoś większego problemu, mimo tego, że Bysiek to wariat w ruszaniu się.
Jeśli chcę, żeby moje dziecię chodziło - zakładam mu na nogi ortezy. Obecnie, ponieważ na jednej nodze gips jest, to tylko jedną ortezę.
No i sytuacja całkowicie odwrotna, jeśli chcę żeby Bysiek był uziemiony i w miarę spokojny - nie zakładam mu tej ortezy. Siedzi wtedy cały dzień na podłodze i ani kroku nie robi.

Tak więc we wtorek chodzenia nie było i już wieczorem noga była troszkę lepsza.
Mimo to, we środę pojechaliśmy po raz kolejny do przychodni ortopedycznej. Pokazałam się doktorowi, wybrałam kartę i ustawiłam w kolejce.
Dostaliśmy skierowanie na zdjęcie RTG, bo dr Snela powiedział, że skoro noga znowu spuchła, to coś tam się musi dziać i nie wie, czy nie robi się tam martwica kości. W szoku byłam.
No więc zdjęcie zrobiliśmy, poprzednie wzięliśmy do porównania i znowu byliśmy w gabinecie.
"Powiem pani, że aż się boję co na tym zdjęciu wyszło...."
Myślałam, że padnę jak to usłyszałam.
Pokazał mi na zdjęciach wyraźne zaciemnienia przy kościach kostki... na zdjęciach sprzed dwóch tygodni były w zasadzie niewidoczne, a teraz są wyraźne i obejmują większą część kości, niż przedtem...
"Proszę popatrzeć. To co zrobiliśmy podczas zabiegu, już się zrasta, jest bardzo dobrze, ale te zaciemnienia, to coś, czego być z całą pewnością nie powinno i nie wiem skąd się u niego wzięło. To złuszczenie kości. Czeka nas teraz gips za gipsem...."
Ze łzami w oczach zapytałam na jak długo? Wzruszył ramionami. Nie wie tego po prostu.
Noga w miejscu, gdzie jest to cholerne złuszczenie nie powinna się ruszać, jest usztywniona i tam nic nie powinno "chodzić". A jednak.
Nie pamiętam kiedy ja płakałam ostatnio w przychodni... ale tym razem nie mogłam się powstrzymać.
Zagipsowali nas więc ponownie, w ten ciężki, ale i twardy (co w przypadku Byśka jest zaletą) gips i powiedzieli, że spotkamy się za tydzień... bo nawet jeśli Bysiek gipsu nie rozwali, to powinien być on za szeroki, bo opuchlizna zejdzie.

Zaproponowałam, że nie dam mu chodzić, bo skoro bez chodzenia noga nie puchnie, to może warto trochę poczekać. Ale nie, przez kilka dni ma leżeć (oj, tego dokonać jest ciężko) jak najwięcej z nogą do góry, a potem chodzić, lub leżeć. Bo, żeby kości dobrze się zrosły po zabiegu i prawidłowo się rozwijały, to on musi chodzić, a nie siedzieć....

Tak więc znowu Bysiek "kąpie się" w misce, znowu kibluje na podłodze i trochę marudzi. Ale tylko troszkę, bo tak na ogół to wygląda, jakby to nie miało dla niego większego znaczenia. Przyzwyczaił się. A mi jest tak strasznie smutno...
Nie znam przyczyny powstania tego... czegoś, ale ponieważ za tydzień znowu tam będziemy, to spróbuję się dowiedzieć czegoś więcej.
Nie mam siły.

9 lat temu...

2010-08-11T23:38:00.004+02:00

Pisałam kiedyś, że jak się zbiorę w sobie i przeglądnę moje wspomnienie z tamtego dnia, to opiszę Wam o tym jak to na świat przyszła fasOla. A było to dokładnie 9 lat temu

11 sierpnia 2001 (sobota)

Byłam w 9 miesiącu ciąży z terminem na 30 sierpnia.
Noc minęła spokojnie, ale od rana pobolewał mnie brzuch... Zjadłam wafelka (bo obżerałam się nimi przez całą ciążę - do dziś bardzo to lubię ) i poszłam do łazienki. Zanim z niej wyszłam stwierdziłam, że odchodzą mi wody, bo coś bezwolnie się ze mnie wylewa.
Jednak była to krew... krew w bardzo dużej ilości. Ciężko to opisać, ale pamiętam, jak chwilę później przerażona rozmawiałam z mamą przez telefon, a pode mną na podłodze powiększała się kałuża krwi.
Zadzwoniłam do położnej, która miała być przy porodzie i zgodnie z jej poleceniem zabrałam dokumenty, najważniejsze rzeczy i pognaliśmy do szpitala...
Marek był w pracy, więc kierował jego brat Krzysiek (Łysy).
Brzuch bolał mnie coraz bardziej (pewnie był to wynik stresu), więc głaskałam się po nim cały czas przemawiając do dzidziusia, ze już blisko jesteśmy.
Dojechaliśmy i w zalanej krwią sukience stawiłam się na izbę przyjęć. Tam (dziś mam takie doświadczenie, że śmiało mogę napisać), taki niespieszny standardzik... "dużo krwi?... jeśli ma pani swoją koszulę, to proszę się przebrać i poczekać".
Dziś zastanawiam się jak ja mogłam być taka durna, że tak grzeczna byłam i spokojna?
Toż to nie ja!
Ale wtedy chyba strach mnie za gardło złapał, bo grzecznie odpowiadałam na pytania i przebrałam się we własną koszulinę.
Dopiero jak spod tej koszuliny płynącą krew pani zobaczyła, to od ręki zawiozła mnie na patologię ciąży.
Łysy wtedy zadzwonił do Marka, że jesteśmy w szpitalu i nie jest dobrze.

Na górze, już tej powolności nie było. Tam, to kurcze... pełna ekspresowa obsługa - jedna babeczka założyła mi cewnik, inna wenflon, inna już mnie goliła, bo lekarz który trąbkę do brzucha mi przyłożył, wrzasnął: "dziecko jeszcze żyje... szybko tniemy". I już byłam na wózku, którym pojechałam na "zieloną salę". Znaczy się sala biała była, ale wszyscy ludzie, którzy się tam miotali, ubrani na zielono byli i jak wstrzyknięto mi coś w wenflon, to jeszcze na twarz położono mi zieloną szmatkę... i z porodu pamiętam tyle.

Rozbudzali mnie długo i bardzo długo nie mogłam dojść do siebie. Jak pytałam o dziecko, to pielęgniarki mówiły mi, że informacji może udzielić tylko neonatolog, bo im nie wolno. Zatkało mnie.
Wreszcie przyszedł lekarz. Powiedział, że przedwcześnie odkleiło mi się łożysko, dlatego wykonali CC i że o 11.35 urodziłam córkę w ciężkim stanie... nie oddychała. Musieli ją intubować i reanimować (bo ustała czynność serca), ale jest stabilna i leży w inkubatorze, dlatego nie mogę jej zobaczyć. Czy będzie dobrze? To powiedzą po 24 godzinach.

Przez 9 miesięcy ciąży wszystko szło dobrze. A tu nagle trach! Co do diabła?

Pokazano mi Olesię na krótką chwilę, żebym potwierdziła głośno, że urodziłam córeczkę... he he he... pamiętam to jak dziś. Rozpięła jej pielęgniarka pieluchę i kazała mi głośno! powiedzieć, że to dziewczynka. Byłam wtedy jeszcze bardzo słaba, głównie spałam i pamiętam jak przez myśl mi przeleciało, że skoro każą mi to głośno powiedzieć, to może ja jednak urodziłam chłopca???
Ale to na prawdę była dziewczynka
Łysemu nie udzielono żadnej informacji, "bo mężem nie jest", a Markowi jak dotarł do szpitala, powiedziano:
"Żona przyjechała do szpitala w stanie ciężkim, zrobiliśmy cesarkę.... dziecko było reanimowane i intubowane, ale coś więcej będzie można powiedzieć po dobie. Na temat żony będziemy mogli coś powiedzieć dopiero za parę godzin jak się wybudzi, teraz nic więcej nie wiadomo".
Moja mama miała w szpitalu koleżankę, więc mogli dowiedzieć się czegoś więcej i bardziej na bieżąco. Ale sytuacja była już całkiem opanowana.
Z łóżka wstałam z pomocą pielęgniarki w niedzielę o 20. Ledwo wstałam, ale wzięłam prysznic (taboret tam był więc dałam radę) i próbowałam zająć się fasOlinką, która już jak zdrowiusieńki noworodek leżała w wózeczku szpitalnym.
W nocy z poniedziałku na wtorek, już cały czas była przy mnie... a ponieważ ja nie byłam w stanie jej wsadzić z powrotem do wózeczka, to całą noc dyndała mi przy piersi... tak jej zostało do 9 miesiąca życia .
Chyba najlepsze co pamiętam z pobytu w szpitalu, to ziemniaczki z pulpecikami w sosie i marchewką, czyli wtorkowy obiadek, który dostałam po 3,5 dniach ścisłej głodówki..... Boże jaka ja byłam tam głodna. I był to jedyny mój tam posiłek, bo po obiadku tego właśnie dnia zostałyśmy wypisane do domu.
Przy każdej wizycie lekarze powtarzali mi, że miałyśmy bardzo dużo szczęścia i że jestem jedną z nielicznych, którym udało się na czas dojechać do szpitala i przeżyć wraz z dzieckiem odklejenie łożyska.
Ginekolog, u którego byłam kiedyś na wizycie i powiedziałam mu o odklejeniu, zapytał czy moje dziecko żyje... bo, w takiej sytuacji ratuje się życie matce, a jeśli jest jeszcze szansa, to wtedy ratuje się dziecko.

Dziękuję Panu Bogu, że obie z Olą żyjemy i Krzyśkowi, bo dowiózł nas na czas....

P.S. 1
Najbliżsi mi, mówili że to co się wtedy stało, było bardzo dramatyczne, ale ja nie odczuwałam nic poza tym, co opisałam.
Nie byłam świadoma zagrożenia życia, ani mojego, ani Oli.
Nie byłam świadoma tego, że mogę nigdy więcej nie zobaczyć osób które kochałam, ani tego, że przez parę godzin moi bliscy w ogóle nie wiedzieli, czy obie z Olą będziemy żyły...

P.S. 2
Ola skończyła dziś 9 lat. Na początku swojego życia była rehabilitowana i kontrolowana przez kilku specjalistów, bo po przyjściu na świat miała 1 punkt w skali Apgar.
Czasem ciężko mi uwierzyć, że taka "sierotka" jest babą jak się patrzy, a Bysiol - dziecko "niepełnosprytne" punktów owych miał 8... He he he. Życie

Całusy Wam przesyłam.